country girl can survive

i wish i was in new orleans

2011-12-14T20:12:00.000+01:00

płynie czas, płynie. wartkim nurtem niebiańskiej rzeki z norwosiowych zaświatów. święta już tuż-tuż za winklem, więc w rybiej głowie przepisy na gęsi z jabłkami, nadziewane grzybem indyki i bliżej niezidentyfikowane ciągoty, żeby ugotować coś w cajuńskim stylu. znowu króluje ślůnsko godka, do której słuchania zmuszam psa. bo jak się nie cieszyć z na nowo odkrytej nudelkuli?

więc dobrze, mimo że czasem rzeczywistość znienacka zaskrzeczy. na przykład dzisiaj na przystanku pani zakonnica uświadomiła mi, że mieszkam na zadupiu, pytając: w którą stronę do krakowa.

no ale-ale, ani myślę, proszę państwa, kończyć pesymistycznym akcentem i to na dodatek z zakonnicą w tle! bo jest (z naciskiem i forte fortissimo) dobrze. i jak się okazuje wcale nie tak daleko od świata, bo się ślimak się zapowiedział się, a ślimak wie! (nuci, piano pianissimo)

dodgin' the wind

2011-11-18T19:34:00.000+01:00

tradycją już się stało w rybim życiu, że powroty do domu nieodłącznie wiążą się z przygodą. tak na przykład dzisiaj:

dworzec pekaes. zimno. ludzie nieszczęśliwi, pokurczeni. ryba, wbrew wszystkiemu, się szczerzy do tytoniu trzymanego w płetwie, w nastroju takim, że jakby umiała to z dymu by serduszka tworzyła. ale that's about to change. na scenę nieśmiało wchodzi pan menel. zagaduje o używkę. dostaje używkę. się odwzajemnia opowieścią.

bo widzicie. pan menel miał żonę, ale się rozwiódł, co ja pani tu będę mówił, życie życie jest brutalne. potem miał przez krótkie dwa lata swoją kobietę-anioł-cudowną-i-kochaną, co drewno potrafiła rąbać bez zadyszki i była całym światem. ale umarła. i został po niej tylko pies-cygan.

ryba z panem menelem smętnie kiwają głowami w zadumie. papierosy gasną.

Joe Pug from Lake Fever Sessions on Vimeo.

long way from georgia

2011-11-15T23:29:00.001+01:00

więc zacznijmy od tego, że ryba żyje i czuje się dobrze w swoim nowym akwenie wodnym, zwanym przez miejscowych czyżynami. ma ogródek, psy i może płoszyć bażanty wychodząc na porannego papierosa.

tylko czasem, póżnym wieczorem zdarza się, że sobie nuci i was gone for so long i think the devil lost my name i, z miną defetysty, doświadczonego przez życie, przytupuje płetwami do rytmu.

się kręci

2009-06-18T01:33:00.003+02:00

zgubiłam notatki z łaciny i koncertowo pojebało mi się conżuntivo. ale za to znalazłam my milk toof!czyli prawie najsłodszy blog świata.

i znowu przestawi mi się doba, bo zamiast kłaść się spać budzę się o 1 w nocy. aj.

żyję w stresie!

2009-06-13T11:38:00.000+02:00

koncertowo marnuję czas. podejrzewam, że może to mieć coś wspólnego z faktem, że jakoby żyję w stresie. muszę sprawdzić horoskop, bo może są widoki na lepszy świat, a ja nawet o tym nie wiem. naiwna, aj. niedoinformowana, aj.

ale przynajmniej potrafię wykonać znać, który otwiera czakrę słoneczną. z pewnością uwolni mnie to od złej energii. wróżka uczy, a jak!

ku przestrodze

2009-04-17T14:55:00.001+02:00

nigdy nie ufaj darmowym próbkom ivrosze!

ponieważ gdyż będziesz po ich użyciu biegać po mieszkaniu, popiskiwać i trąc twarz (wczesne stadium trądu? czerwone plamy? scypiscypiscypi!) zapewne wykrzykniesz, jakże elokwentnie, (ku uciesze śluzaka-ślimaka): kurwa, naturalne kosmetyki, chuj w dupę, jebane.

wnioski: nie miej kremów poza niveą. pamiętaj, aby ufać tylko temu za co płacisz i promocjom nie zawierzaj, bo chcą cię wydupcyć.

ps. wszelkie podobieństwo do prawdziwych zdarzeń i osób istnieje tylko w waszej wyobraźni, perwerci!

wiosna!

2009-04-07T13:02:00.001+02:00

życie upływa mi pod znakiem dik-dików, cebuli i powrotu dzika. czasem topię w herbacie wafle z trupa i lansuję się w knajpach z kieliszkiem martini w dłoni, czasem robię zdjęcia jaguarom.

sielsko, anielsko, więc nie piszemy dużo, bo i po co.

fiubździu

2009-02-16T21:39:00.003+01:00

pusto na torfie.

kot położył się na laptopie skutecznie i w sobie tylko znany sposób uzdrowił toczpada. i niech mi teraz ktoś powie, że mruczenie nie ma żadnych właściwości terapeutycznych.

właściwie to powinnam się uczyć, a robię wszystko poza. nie najlepiej świadczy, nie najlepiej wróży. bo skoro nawet obejrzałam filmik o pewnym pancernym pociągu.

oj, nie najlepiej, oj nie.

dzieje się, a co!

2009-02-05T09:41:00.017+01:00

pomijając wszystkie głupawki dni ostatnich (bo wstyd się przyznać, że chodziłam po domu śpiewając: i'm so retarded and i just can't hide it i co gorsza miałam ku temu swoje powody) to i tak się dzieje.

otóż dzieje się, że miau i mrau.

z kronikarskiego obowiązku nadmienię tylko, że miau i mrau ma wielkie zielone oczy i bardzo nie chce spać. bo w końcu to oczywiste, że jak tylko nieopatrznie przyśnie to mu odgryzę wszystkie łapki. łapki, ba, ogon też. a co to za kot bez ogona. równie niepełnowartościowy co acana w porównaniu z wołowiną.

a więc dobrze jest. mimo że nie mam pojęcia, kto jest prezydentem angoli to mi dobrze, że miau i mrau.

cóż, hiena to zwykły prymityw

2009-01-21T19:14:00.001+01:00

tak mi się przypomniało, że nie podzieliłam się wspomnieniami z białkotatrzańskiego wypadu.

oświadczenie:

było fajnie. bardzo fajnie. czas nam próbowali zajmować małoletni-jednak-nie-małoletni. matki z pokoju obok szykowały nas na żony swych synów (tych samych, co w zdaniu wcześniej). studenci z łodzi mówili nam na pani i mieszali się potwornie, gdy z mych malinowy usteczek padało (niechcący!): kurwakurwajebiechuj.

tylko do sklepu miałyśmy daleko, bo najbliższy wyglądał tak.

koniec oświadczenia. czas przysposobić się do drzemki.

and i'm stepping on the devils tail

2009-01-18T15:36:00.001+01:00

cóż, od godziny zamiast czytać historię portugalii siedzę i klikam w ulike. zabawny serwis, można sobie pozbierać w jednym miejscu, rzeczy które się lubi, się nie lubi, się kocha i te które koncertowo cię pierdolą.

no i przede wszystkim na jednej stronie wyrzuca (po kliknięciu w show the most controversial items): waniliową colę, camele, dragonballa i jezusa chrystusa.

naprawdę lubię internet.

o meu pé de laranja lima

2009-01-17T01:28:00.001+01:00

zaczynam doceniać trafność sformułowania oczy opuchnięte od płaczu. ledwo widzę. ledwo żyję.

ostatni raz zdarzyło mi się tak płakać nad książką chyba w wieku lat jedenastu. powinnam się nie przyznawać nad jaką, bo to godzi w honor nawet niedoszłego komparatysty, ale nic to.

tym razem winny jednak kto inny. jeśli macie ochotę buczeć od piątej do ostatniej strony, czytając książkę dla dzieci to polecam.

a pomyśleć, że miałam spać i zbierać siły na przyszłe i chuj.

a w nosie thalatta

2008-12-16T14:44:00.007+01:00

smarkam, parskam. swoje drogi życiowe ograniczyłam do przestrzeni materaca (stoczterdzieścinadwieście zasypane zbiorowiskiem chusteczek, kołder i poduszek) i stanowiska kreacji herbat (piętro niżej, dużo schodów, podłoga znowu brudna). herbat ciepłych rzecz jasna. z soczkiem i cytryną. szlag.

przeczytałam słabą książkę. a pozbywając się wkładu nosowego koloru smarkozielonego doszłam do wniosku, że choroba to strata czasu równie dotkliwa, co kiepska literatura. nie poprawiło mi to humoru ani trochę.

edit:

a jednak czasem opłaca się być chorym. bo się znajduje takie jak to i to u tego. kurwa ja pierdolę. jakie to słodkie.

uwaga: nie podnosić równocześnie nogi i nogi

2008-11-22T12:47:00.005+01:00

cóż, jest to jakimś pocieszeniem, że nie tylko ja miewam złe dni.

impreza fajna była. ale rajstopy poszły. obtarły, złe. więc trzeba było wrócić wcześniej. ale powroty są złe. bo norwoś pomylił autobusy. nie żeby norwoś, dupa, nie ryba, mieszkał trzeci rok w tym samym mieście, co gorsza w tym samym mieszkaniu. i wcale pijany nie był, tylko obtarty.

no ale ale. tragedia to niewielka, bo wysiąść nie pod domem, a pod kampusem-przybytkiem-wiedzy to przeca nic dla dzielnego kręgowca. ale ciemno wszędzie. ślisko wszędzie. a i drogi jakieś takie inne niż w świetle dziennym. złe złe.

więc się pojebało. zgubił szlak mały norwoś, krążył w meandrach grodzonych-strzeżonych osiedli i placów budowy. ale w końcu odnalazł się i spotkał znajome rozwidlenie dróg. się ucieszył. się poślizgnął i jak na rybę przystało wylądował łbem swym w kałuży. żeby łbem tylko. łeb pociągnął kurtałkę, golf, szalik i kolano. które teraz sine i napierdalające.

to mówiłam ja, czyli norwoś wędrowca.

a żadny krzyki nas nie przekonają, że białe jest białe!

2008-11-13T18:15:00.003+01:00

w sumie to chciałam wam tylko opowiedzieć o tym, że poseł artur górski ma też ludzką twarz.

jednakże to nie jest blog polityczny, a miłosierdzie wobec monarchistów nie jest w cenie, więc wam w ogóle, a w ogóle nie powiem, że w wolnych chwilach pomiędzy rojeniami o intronizacji chrystusa na króla polski a troską o koniec cywilizacji białego człowieka i psioczeniem na czarnego mesjasza nowej lewicy artur g. czyta tolkiena i ogląda monty pythona.

co by oznaczało, że albo z posła chytry ironista, na którym nikt się nie poznał, albo ja już nic nie wiem o prawicy.

no, ewentualnie może po prostu nie jest tak źle z ludźmi, jakby się mogło wydawać.

żeby nie było, że jestem gołosłowna.

krótki raport z torfowisk w przededniu dnia świątecznego

2008-11-10T15:52:00.005+01:00

uczę się słów takich jak ksieni, cap i ateistka. w międzyczasie przeglądam multum czasowników. w efekcie chodzę mocno nieprzytomna i pukam do drzwi wychodząc.

ale mimo to jestem z siebie bardzo dumna, bo pamiętałam o tym, że jutro hej hej sokoły przed twe ołtarze zanoszą błaganie, by nam żadna wroga siła nigdy więcej nie groziła, i że w efekcie sklepy zamknięte na amen i jeszcze trochę, więc za chuja chleba nie dostanę.

i zapewne się domyślacie, że w ramach samoobrony ugotowałam sobie garnek lecza.

podpisano,
cziczizismart

biada podrzędnym istotom gdy wchodzą pomiędzy ostrza potężnych szermierzy

2008-10-27T18:49:00.003+01:00

no i się załatwiłam koncertowo. siedzę uwięziona w domu brakiem kluczy.

czuję jakby wróciły stare, dobre czasy.

a wniosek, który na siłę chce mi się wyciągnąć z zaistniałej sytuacji, wcale mi nie odpowiada. bo ja naprawdę chciałam być przykładną studentką. a tu przypowieść. exemplum. jak na złość.

jebać!

fiubźdźu

2008-10-08T18:35:00.003+02:00

choruję i mimochodem wyszukuję seksualne ciekawostki.

bo czy uwierzycie, jeśli wam powiem, że pośród wszystkich europejskich krajów to watykan ma najniższy wiek uprawniający do współżycia seksualnego?

nie będę się doszukiwać w tym teorii spiskowej rodem z nie, ale przyznaję: it made my day!

make it rain!

2008-10-05T12:30:00.003+02:00

wymieszałam tuńczyka i cebulę z miodem. w zielonej herbacie mam mleko. wizja kaszki z sosem wiśniowym kusi. ponoć w ciąży nie jestem.

czerwony szalik śmierdzi papierosami po wczorajszym. wystawię na słońce może przestanie. mimo że w sumie jest niezłym tłem dla koncertu toma słuchanego w łóżku od dwóch godzin.

potrzebuję grechuty, ale nie zrobię sobie tej przyjemności i będę się bawić w poprawne odczytywanie słów: atum, leite, chá, mel.

2008-09-04T03:15:00.003+02:00

cicho mi teraz. całkiem prawdopodobne, że będę dzisiaj spała z maxem, bo przyczepił się do mnie i spokoju nie daje, zwłaszcza gdy odzywa się głosem tildy:

when thomas brought the news that the house i was born in no longer exists - neither the name, nor the park sloping to the river, nothing- i had a dream of return. multicoloured. joyous. i was able to fly. and the trees were even higher than in childhood, because they had been growing during all the years since they had been cut down.

po prostu marzy mi się, żeby w końcu zasypał mnie śnieg.

i caught a trucker out of philly

2008-08-13T13:03:00.002+02:00

bo jeśli wyprawa przez stany to tylko dlatego:

no i dla kerouaca, bo literackich inspiracji człowiek tak łatwo się nie pozbędzie, mimo że ze studiów zadarzyło mu się zrezygnować.

agora sim, eu sinto o optimismo!

2008-07-24T12:29:00.004+02:00

czytam baśnie z dzieciństwa na zmianę z odyseją. słucham fado, przysposobiając się na studia. koło głowy ułożyłam łacinę i czekam na powołanie.

dobrze jest, zwłaszcza że pada.

będę tam mówić, ha!

bo czytanie gazet powoduje raka i choroby układu pokarmowego

2008-07-15T21:16:00.008+02:00

co prawda z małą obsuwą, ale ponarzekam.

internetowy klon gazety wyborczej denerwuje mnie coraz bardziej. pomijam już poszukujący taniej sensacji deser, infantylne ciacha, njusy na pierwszej stronie jak z faktu, ale wczoraj miarka się przebrała. bo proszę państwa dzięki gw i jej cudownym kamerzystom możemy obejrzeć tyłek Julii Tymoszenko. czyż to nie wiadomość dnia?

mam tylko nadzieję, że redaktorzy z gazety.pl pozostaną wierni duchowi równouprawnienia i w ramach relacji z wizyty zapatero albo innego sarkozy'ego też pokażą nam pośladki. tylko tym razem męskie. bo proszę panów, panie też chcą mieć coś z życia!

2008-06-13T20:17:00.009+02:00

chciałam tylko nadmienić w przerwie pomiędzy meczami, że całkiem ciekawie rozmawia się po nocach o psychologii tłumu i sposobach na rozładowywanie emocji. i nic to, że z takich rozmów nic nie wynika- no może poza tym, że ja emocji nie posiadam, najwyraźniej.

ale zawsze przez tycią chwilę można pomyśleć, że mamy po dwadzieścia lat, chcemy zmieniać i budować świat.

kończę, macham i mówię, że wszystko dobrze (jak zwykle).

e

bo ryzyko i improwizacja nie będą dziś atutem lwów

2008-06-05T10:12:00.006+02:00

potknęłam się wychodząc z łóżka, a w kuchni rozbiłam jajko.

godzinę później horoskop powiedział mi, że to normalne i że powinnam zrobić na dzisiaj plan działania, bo zginę.

i chyba mój irracjonalny umysł każe mi go posłuchać i wyciągnąć z czeluści torby dawno zapomniany terminarz.

poza tym wiecie, wiara w horoskopy to grzech, a ja bardzo bym chciała iść do piekła.

e.

kierunek: tierra del fuego

2008-06-02T14:17:00.008+02:00

słucham symfonii wiosennej schumanna i od paru godzin oglądam z zachwytem swoje miejsce na ziemi. miejsce, z którego bliżej jest na antarktydę niż do buenos aires, a średnia temperatura wynosi niecałe 6 stopni, że o wysublimowanym czarno-białym towarzystwie pingwinów magellana nie wspomnę.

proszę państwa, oto ushuaia raz i dwa. najdalej wysunięte na południe miasto, jeśli nie liczyć wygórowanych ambicji chilijskiego puerto williams, o którym nie będziemy tutaj rozmawiać, bo i po co.

i wiecie, kiedyś, w niedalekiej przyszłości, wikipedia zaznaczy z dumą przy artykule o ziemii ognistej w sekcji ciekawostek, że mieszkam tam ja. i że mam się dobrze.

e

i wish i was in new orleans

2008-05-21T00:32:00.000+02:00

cóż, przyjmijmy może po prostu, że cisza też ma swoje plusy.

tymczasem deszcz pada za oknem. laptop świeci prosto w oczy- zmęczone, jak chuj.

dzisiejszy dzień był najwyraźniej tylko po to, żeby mi uświadomić dlaczego nie chcę już więcej pustosłowia i pogadanek rodem z umiłowanego naszego dziennika. że o żenującym sprawdzaniu obecności w łaskawości swej nie wspomnę. w końcu praeteritio to moja specjalność nie od dnia dzisiejszego.

pocieszam się tylko tym, że ślimaki dzielą się mandarynkowym dilmahem i że jutro przygarnę mnóstwo książek i w końcu dowiem się, jak bez wysiłku kochać się z murzynem.

no chyba, że dalej będzie padać aż tak.

e.

bo w końcu tea is a good drink

2008-04-16T20:28:00.002+02:00

Torfowisko zadziwia w dalszym ciągu. Pęd do systematyzacji obiektów pchnął nas do policzenia wszystkich herbat w domu. Wyszło 60. 15 na łebka. Plus yerba, ale ta tylko na moją rudą głowę, więc została wyłączona ze statystyk. Aż strach przeliczyć na kubki, znaczy się na sztuki małe, jeśli chcemu używać porządnej naukowej nomenklatury, która charakteryzować powinna każdego poważnego badacza. Kolejnym tematem, którym się zajmiemy będzie życie seksualne herbat z rozróżnieniem na zielone, białe i czarne.

Oczywiście: bez rasizmu, proszę.

A poza tym to chyba wszystko dobrze.

e.

touched by his noodly appendage!

2008-04-02T21:27:00.003+02:00

Esemes tej treści zaszczycił dzisiaj progi mojego szamszunga:

Wesprzyj Dzieło Nowej Ewangelizacji Jana Pawła II - zapal znicz pamięci i wdzięczności w III rocznicę śmierci. Wyślij sms: JP II na 72270 (2,44) Plus

Postuję to, jakbyście nie wiedzieli, jak uczcić rocznicę śmierci Największego z Największych Polaków.

Ja, czyli tzw. kiepski target, żałuję tylko, że mój drogi operator nie przygotował dla mnie specjalnych esemesów. Jakby ktoś z Plusa czytał przypadkiem tego napastliwego blogaska to proponuję wersję dla inaczej wierzących i ateistów:

Dzisiaj mija 3 rocznica od dnia, w którym Bobby Henderson poznał 8 Naprawdę Wolałbym, Żebyś Nie i założył Kościół Latającego Potwora Spaghetti. Jeżeli chcesz, by Jego Mackowatości przybył dodatkowy klopsik wyślij sms: LPS na numer 72270 (2,44) Plus

Naprawdę wolałabym dostać wiadomość o takiej treści. Bo w końcu wszyscy wiemy, że to spadek liczby piratów spowodował globalne ocieplenie.

e. ubawione

bo w lpr był minister podobny do nutrii

2008-03-20T22:48:00.000+01:00

Palikot Rydzyka diabłem i Belzebubem nazwał. Pomijam sens takich wypowiedzi, bardziej cieszy mnie reakcja Mirosława Orzechowskiego. Się wypadło z obiegu, trza wymyślić sposób na zaistnienie.

Biedaczek poczuł, że obrażono jego uczucia religijne, najwyraźniej silnie splecione z osobą toruńskiego redemptorysty, i chce, żeby sprawą zajęła się prokuratura. Bo jak wiadomo, nie ma gorszej zbrodni niż plucie na ojca Tadeusza, osobę powszechnie znaną i szanowaną w naszym społeczeństwie. Tego zbawcę narodu, jedyną ostoję wiary prawdziwej.

Ojtam, panie Orzechowski, bez paniki. Co tam diabły i belzebuby inksze. Nie jest najgorzej, przeca mógł Palikot, bimbrownik przeklęty, ojca Rydzyka świątobliwego, opiekuna narodu polskiego nazwać ateistą.

A wtedy to już by grozą powiało prawdziwą.

e. (ucieszone, bo nic tak nie robi dobrze na cerę jak nowy idol)

na południu bez zmian

2008-03-17T22:26:00.001+01:00

Znowu słucham Waitsa i znowu zasypiam na zajęcia. Żeby sobie wmówić, że cokolwiek robię wyniosłam Wilde'a po schodach i zmieniłam nagłówek bloga.

Ale Oskar zaległ na Virginii i siedzi cicho, niechętny do współpracy.

Mam dziwną potrzebę ciepła. Herbaty wypijam zanim wystygną, a to nie wróży dobrze.

grab your dick and double click!

2008-03-11T17:04:00.005+01:00

Jeżeli nie wiedzieliście do czego służy internet, dzisiaj wasze życie się zmieni, bo Jarosław wie:

Nie jestem entuzjastą tego, żeby sobie młody człowiek siedział przed komputerem, oglądał filmiki, pornografię, pociągał z butelki z piwem i zagłosował, gdy mu przyjdzie na to ochota. Zwolennicy głosowania przez Internet chcą tę powagę odebrać. Dlaczego? Wiadomo, kto ma przewagę w Internecie i kto się nim posługuje. Tą grupą najłatwiej manipulować, sugerować na kogo ma zagłosować.

Jak miło, że już PiS nie rządzi.

Bo logika, którą Kaczyński się posługuje naprawdę wykracza gdzieś daleko poza moje zdolności percepcyjne.

Powaga wyborów? Jak rozumiem, że zdecydowanie bardziej poważna jest sytuacja, kiedy do urn idzie 30% uprawnionych do głosowania.

I cóż ja mogę powiedzieć. Tylko chyba pożałować, że ani Kaczyński, ani jego twardy elektorat do entuzjastów internetu nie należą. W sumie czemu się dziwie, skoro Jarosław nawet konta w banku nie ma.

Wybaczcie, kończę, bo mi się właśnie pornol ściągnął, bo w końcu, ale to tak tylko między nami:

mam coś dla ciebie, co nie wysyła wojsk i nie macha flagą

2008-03-07T15:30:00.002+01:00

Milczącam ostatnio.

I w sumie tylko czekam, aż mi jakaś Annuszka olej na szyny wyleję, pozwalając przypadkowi na dekapitację nieostrożnego flaneura. Zawsze jakaś odmiana, zawsze jakaś rozrywka.

Cóż, czytam, co napisałam i chyba czas na mobilizację. Niech nam słońce pomoże siąść okrakiem na Juliuszu i wykrzesać nadmiar słów z jego podróży.

I niech nam leczo lekkim będzie!

e.

kącik reklamowy: Kaj założyła bloga z misją . Warto wejść, bo zapowiada się naprawdę ciekawie. Zwłaszcza, że w Polsce wiedza o depresji jest w zasadzie znikoma.

z serii kot w torbie

2008-02-20T20:55:00.006+01:00

Więc nie da się ukryć, wracamy. Tylko niech mi ktoś powie, gdzie mi się zmieścić mają jakiekolwiek ubrania?

Zagadka na dziś: ile kryptoreklam i jakich marek pojawiło się powyżej? I ile zarobię na każdym waszym lekkomyślnym kliknięciu?

Tak tak, to adsense web 3.0!

niedopity rum rozgrzeje jeszcze krew

2008-02-05T22:41:00.000+01:00

No to znowu słodka wiejska egzystencja stanie się codziennością. Dni będą płynęły wolno, albo i jeszcze wolniej, regulowane rytmem autobusów relacji Bojszowy-Tychy-Tychy-Bojszowy, czyli według odstępów wcale nie tak rzadko dwu-trzygodzinnych. W takich warunkach dobrze mi, bo fizycznie niemożliwym jest się-śpieszenie, a jak wiadomo z się-śpieszeniem nie bywam na ty. Nigdy.

A więc jestem na tej mojej dziwnej wsi, gdzie Matka Boska uśmiecha się w stronę Ferrari, kapliczka przydrożna przechyla się bezwstydnie w stronę Manhattanu, a ja urządzam sobie spacery w niebieskich butach z gumy i rozchełstanej kurtce, ciągnąc za sobą Szuszu na sznurku. W końcu trzeba zwierzę oprowadzić po wsi, coby wiedziało, że to wszystko jej. I trzeba pokazać okolicznym kotom-zabijakom, że kto jak kto, ale moja indyjska bogini ma potężnego rudego poplecznika, któremu niestraszny nawet sinoniebieski Śiwa i jego trzecie oko, że wspomnieć nie warto o sąsiedzie w samochodzie z napędem na cztery koła, który patrzył podejrzliwie na naszą wycieczkę i pewnie zazdrości, bo jego ąę rasowe ogary polskie za nic by się nie dały na sznurze poprowadzić wzdłuż wiejskiej drogi.

e. z błotem na butach

román swing!

2008-01-30T05:09:00.000+01:00

Czwarta. A dalej nie chce się spać. Całkiem prawdopodobne, że to przez Bałkany. A trochę przez innych, złych, puszczanych dla kontrastu, bo w końcu noc ma swoje prawa.

Teraz już tylko pozostaje poczekać na jakiś ciepły poniedziałek, żeby w końcu i nareszcie wygrzać się w słońcu.

Piąta? Chyba czas zaparzyć mate.

hold on?

2008-01-19T16:14:00.000+01:00

Dochodzą mnie niepokojące wieści z torfów krakowskich, jakoby to ponoć małe, czy raczej w zaistniałych okolicznościach: mała, Laksz miała dostawać estrusem w macicę w rytm moich powrotów do domu. Czyżby obecność Trocheja, choćby i dość hipotetyczna, miała na nią aż taki wpływ? Strach pomyśleć, co te penisy robią z babami.

W ogóle egzystencja jakaś taka niepokojąca i koincydencji pełna, a koincydencje złezłe. Bo na przykład na Berka w Krakowie choruje się takiej jednej. I na pewnej wźi ślunskiej tysz się. Khykhy. Tyż się, chociaż jak się zdaje na mniejszą skalę termometru.

I wiecie, wjeź ślunska chyba pójdzie spać, a przed snem poczyta Słowackiego. Bo jak rzucić studia to, broń boże, nie z powodu niewiedzy.

e. podgorączkowe

bo ankiety kłamią!

2008-01-14T22:56:00.000+01:00

Moje życiowe ankiety zakończyły się. Wszystkim głosującym, których ip zostaną rozpoznane wyślemy, albo i nie wyślemy pamiątkowe bitmapy, albo i nawe tify z wynikami.

Mam nadzieję, że wiecie jakie ze mnie przekorne zwierzę i że uwzględniliście to głosując?

A jeśli chodzi o Herberta, jestem święcie przekonana, że nasza ankieta pomoże jej w wyborze tej jedynej i słusznej ścieżki życiowej. Nic tylko zakrzyknąć: powodzenia, Herr!

I tak nawiązując do dzisiejszej notki A. powiem, że dzień na komparatystyce sponsorował antysemityzm:

A tak swoją drogą. Laksz jest les, bo liże mnie po piersiach. I jest też małym szafkojebem, bo gryzie wystające fiutki. Zboczeńcy są wśród nas, puta, puta!

e.

paint the whole damned town red with me

2008-01-07T19:43:00.000+01:00

A to się rozleniwiłam.

Najgorsze jest to, że muszę się na nowo, wbrew sobie, wcisnąć w tryby świata i pędzić żyć. A ja się do pędzenia porządnie nie nadaję. Koncertowo się nie nadaję. Tylko czasem próbuję sobie wmówić, że to na pewno przez deszcz za oknem i brak czekolady w lodówce.

Tak czy owak chyba wszystko w końcu będzie dobrze. Tylko niech mi ktoś pomoże wybrać mój drugi pierwszy kierunek studiów, co?

un dos tres nada más.

e. na rozstaju

świat po katastrofie

2008-01-05T14:43:00.000+01:00

Więc powoli wszystko wraca do normy i ustawia się pod odpowiednim kątem. I można nawet powiedzieć, że świat wydaje się być sympatycznym, mimo mebla do składania, który raczył mnie oszukać. Rada na dziś: zawsze czytajcie, szanowni państwo, instrukcje do końca, nawet jak boli was wszystko po wniesieniu na drugie piętro materaca, regału i sofy, bo w przeciwnym wypadku może się okazać, że będziecie ryć w paździerzu jako ten eć.

W sumie Torfowisku już niewiele brakuje. Tylko zawieszenia lustra i odświeżenia coniektórych fragmentów ścian. I wieszaka do przedpokoju. I szafki. Bo, powiem wam, nawet pralkę udało się podłączyć, mimo że nie chciała współpracować. Ale co to dla mnie, niezależnego specjalisty od sprzętów różnych i każdych.

I niech się cieszą wokół, że ja jestem taka techniczna zosia-samosia. Niech piszą pieśni i wino leją na pierś mą i bicepsy naciągnięte.

Tak, dobrze wam się wydaje, chcę się pławić w powszechnym podziwie!

e.

here she comes!

2007-12-31T16:43:00.000+01:00

Bo kto może być taki zdolny, żeby przejeździć cały dzień na łyżwach, a potem na zwykłym-nieśliskim chodniku stanąć źle tak skutecznie, żeby wyłączyć swoją nogę z użytku. Przynajmniej na jakiś czas. Na najbliższy czas. Na sylwestra i bib.

Nie wiecie o kim mowa? Naprawdę?

Takie rude. Co dzisiaj pod Gejlerią jeździło z rozmazanym makijażem i w za dużych łyżwach. Dużo za dużych. O tyle za dużych, że i na Psengłina za dużych, a to już pachnie bucim gigantyzmem. Takie rude, co lubi mate, czekoladę i pewnego Toma. I co było pod tą Gejlerią podrywane, dopóki nie przyczłapał Psengłin.

Zdolnam?

Mało powiedziane.

e. z obcą nogą

lily is dancing on the table

2007-12-25T12:43:00.000+01:00

Tak, najchętniej potańcowałabym sobie na świątecznym stole i przygwoździła karpia obcasem, żeby się zbytnio obślizgły nie ruszał. Co innego też bym chętnie z obcasa potraktowała, ale w pewnych kwestiach lepiej milczeć. Nie nawrócisz.

Nie znoszę ryb. Nie znoszę makówek. Nie znoszę kiczowatych łańcuchów pod sufitem. I jeszcze paru rzeczy nie znoszę, ale nic więcej nie napiszę, bo to zahaczyć by mogło o analizę charakterologiczną idioty. A to ani zabawne, ani nic-nie-wnoszące.

Chociaż, znając życie, w imię idealizacji przeszłości, za dwadzieścia lat będę pamiętać tylko Laksh wspinającą się na choinkę-wywalającą ziemię z kwiatków, barszcz z czkawkami i łysą dupę Trocheja.

I będę się głupawo uśmiechać aktualizując profil na naszej-klasie i tkwiąc gdzieś pomiędzy kuchnią i komputerem.

e. (wcale niesfrustrowane)

chcecie zobaczyć coś żenującego?

2007-12-20T19:48:00.000+01:00

Ta oto piękna i minimalistyczna choinka została dołączona do życzeń świątecznych na stronie Uniwersytetu Jagiellońskiego. I wbrew pozorom to nie jest zabawne. Naprawdę nie jest.

I podejrzewam, że bardziej mnie tylko przytłoczy program pełen światłych myśli N. Rokity, który zacznie się za niecałe dwie minuty.

Tak, moi drodzy, kiepski styl opanował świat. Ale dzięki temu jest przynajmniej o czym mówić i na co pomstować.

e. krótko, bo czas goni

bawmy się cieszmy się

2007-12-19T22:26:00.000+01:00

Znajdź 10 różnic:

A poza tym to uwielbiam pisywać z Herbertem wypracowania na religię. Razem stworzyłybyśmy wspaniały świat, oparty na kompromisie, zaufaniu i wartościach chrześcijańsko-ateistycznych. Może czas w końcu na poważnie zająć się polityką i na siłę uszczęśliwiać społeczeństwa, co?

Tylko która młodzieżówka będzie mnie chiała? Tyle wątpliwości i żadnych przekonań na stałe, nic tylko zachichotać i na wódkę pójść.

e.

bo najgorsza jest nuda

2007-12-18T00:39:00.000+01:00

Więc sobie pozmieniałam habitat, mając oczywiście kota zawieszonego na ramieniu. Zawieszonego i mruczącego, uściślając.

Wszyscy wokół o świętach. Wszyscy wokół o życzeniach. Groza, trzeba będzie piec, gotować, dom upiększyć, koty upilnować, maseczkę na twarz nałożyć- na odstresowanie po wszystkim.

Już się zaczynam bać. Bo Wigilia to przecież nie lada wyzwanie dla mojej dwuosobowej firmy cateringowej, zatrudniającej mnie, a w chwilach kryzysu jeszcze mnie, czyli tą niezniszczalną ją. Niezrozumiałe? Nie dziwota, bo od wieków nikt jej nie widział.

A imię jej Energia.

No ładnie się dzieje. Na majaczenie po północy powinien być paragraf.

e. karnista

de cara a la pared

2007-12-14T18:11:00.000+01:00

Szłyszę Niesiołowskiego za ścianą, ale jakoś nie zrywam się z piskiem i nie galopuję w stronę politycznych rozmów. Leniwie mi, bezmyślnie mi. Czasem tylko skupię się, ale naprawdę bardzo rzadko, by poznać jakieś nie znane mi hiszpańskie słówko padające z ust drogiej Lhasy.

A wszystko przez to, że mam w brzuchu wino i żurawinową herbatę. I przez to, że rozciągam się na zielonej kanapie, upojona jej kontrastem z włosem mym.

I wiecie, zaraz pójdę po czekoladę i po mate i będę się lenić. Bo w końcu idą święta, a ja wcale nie mam zamiaru wspominać o najpiękniejszym zdaniu dnia dzisiejszego- to nie koniunkturalizm, to poczucie honoru.

Ach bombek chce, prezentów,l eśnych igieł w całym domu i świętecznego wydania Polityki.

Teraz! Natychmiast! Już!

e. niecierpliwe na sto dwa

ps. western bym sobie jakiś obejrzała. hm, święta?

2007-12-09T20:12:00.000+01:00

Oglądanie filmów z Agatem może okazać się niebezpieczne. Przynajmniej w perspektywie dni najbliższych. Bo wychodzi mi, że chcę zrobić tosty żelazkiem, a kawę zaparzyć w pralce, ignorując wszystko to, co w efekcie może nastąpić.

Ale na razie cichosza. Jak dokonam to nakabluję. O ile Torfowisko przetrwa moje zapędy. O ile cały południowy Kraków przetrwa, bo być może będzie to pożar tysiąclecia. Zawsze jakiś sposób na zapisanie się w annałach.

Tymczasem inni, ku mojemu utrapieniu, też wymyślają, bo annały to chodliwy towar. Matura z religii nie pozwala mi w spokoju czytać gazet, a kongres PiSu, podglądany przez dziurkę od klucza uniemożliwia picie zielonej herbaty.

Więc mówiąc w skrócie: nadrabiam sobie spokojnie zaległości z polityki i uzupełniam wypłukany magnez. Poza tym nic, nawet myśleć mi się nie chce. Bo i co tu tu robić w niedzielę, kiedy jest się mną, leniwą straszliwie?

e. jak te kluchy leniwe

takie przypadki

2007-12-07T17:47:00.000+01:00

Czuję się nieswojo, bo zrobiłam z siebie małe pół-emo, ubierając wbrew swym zwyczajom spodnie, czarną bluzkę i trampki. Na dodatek włos zaczesałam właściwie i przyprószyłam to wszystko miną cierpiętniczą ecia wygonionego na deszcz w poszukiwaniu ricotty.

Sera oczywiście nie znalazłam, bo złą strategię obrałam. Przecież wiadomo, że emo nigdy nie spotyka szczęścia, bo musiałoby przestać być emo. A ja głupia zamiast wdziać obcas i zgrywać poważną biznesłómen, która zawsze dostaje to, co chce, a zwłaszcza włoskie sery, trampkiem świeciłam.

Pfe. Samo wspomnienie niewygodne. Trzeba to z pamięci wyrzucić i przenieść polowanie na kiedyś.

e. pfepfające

PS. Mikołaj już co prawda był, ale może ja mam przypisanego sobie właściwego-spóźnialskiego świętego. Więc, no tego, jakby tak było przypadkiem to proszę o sprzęt do backcountry. Grzecznym dzieckiem byłam i potrafię robić niezłe dewolaje.

To ostatnie to tak w ramach kuszenia losu. Bo kto by się na dewolaja nie połasił?

e.

hit the road jack

2007-12-04T15:57:00.000+01:00

Jechałam dzisiaj autobusem koło Pana Czytającego Nasz Dziennik i cały czas zastanawiam się, czy podnieść tę rękawicę rzuconą przez los.

Chociaż może nie tym razem, bo przecież Pan się tak sympatycznie uśmiechał, zupełnie nie prawicowo, a to zupełnie nie jest polityczny blog.

Może sobie pocytuję tych i owych, bo w końcu jak się ktoś na niczym nie zna to będzie udawał, że zna się na literaturze. I, oczywiście, wybierze w tym celu odpowiednie studia.

Nie. To też nie dziś.

Chyba po prostu opuszczę przewidywany ciąg dalszy i pójdę w świat nucąc jakiegoś Raya.

e. co ci rytm wyklaszcze

2007-12-03T16:10:00.000+01:00

Odpłynęłam sobie od normalnego trybu życiu. I to wcale nie w stronę metafizycznych rzek, jak to kiedyś bywało. Co to, to nie. Spokojnie utknęłam w bagnie własnego lenistwa i leżę sobie wygodnie rozciągnięta koło mamuta, który wpadł tu jakiś czas przede mną. I tkwimy tak oboje. Ja sobie czasem pomyślę, on już nie, biedaczek dotknięty naturalną koleją rzeczy.

Może jutro będzie lepiej. Może dzielnie ruszymy z mamutem w stronę świata. Wsiądziemy w autobus wzbudzając poruszenie wśród tych innych i mimo wszystko będziemy się łudzić, że nikt nas nie zauważył, gdy ukrywaliśmy się na tyle niebieskiego pojazdu. W końcu nas, gatunkowo przypisanych do spokoju i braku pośpiechu, wzbudzanie sensacji nigdy nie cieszyło.

Albo może mamut pojedzie sam, albo może ja pojadę sama. Rozdzielimy się przy wychodzeniu z bagna i przemkniemy samotnie pod ostrzałem życia. Możemożemoże.

A tymczasem pozwólcie, że zakopię się te dwa metry głębiej. Tak na wszelki wypadek. Albo i nawet just in case.

e. spod torfu

mimochodem albo i nawet mimouchem

2007-11-24T21:52:00.000+01:00

Przeszła już godzina 22, a my dopiero teraz postanawiamy zerwać ze stresogennym trybem życia. Zamykamy więc wszystko, co związane z polityką i plujemy w stronę własnych nieposkładanych myśli. Żadnych gazet, żadnych blogów politycznych, żadnego Michalkiewicza i ateistycznych serwisów randkowych. Żadnego przyglądania się światu. Przynajmniej do jutra.

Bo te resztki dzisiaj spędzimy już spokojnie. Damy odpocząć komputerowi i grzecznie poskładamy ubrania w szafce. Zrobimy sobie dobrej herbaty, siądziemy na górze i może w końcu sięgniemy po literaturę, składając sobie kota na ramieniu. O ile, oczywiście, uda nam się odkopać nasz fotel spod sterty szmat i pościeli.

Puścimy jeszcze odrobinę muzyki. Ululamy się jakimś smętem, który, o dziwo, się nie zescrobbluje i nareszcie zajmiemy się rzeczami z krainy łagodności.

Bo tak, czas najwyższy zostawić w spokoju każdy, nawet najmniejszy, kanał na netvibesie i pożegnać się z uczuciem zawodu, gdy ks. prof. Czesław S. Bartnik nie publikuje swych światłych myśli, co pięć minut, a aktualizacje na stronie tvn24 nie pojawiają się na każde skinienie rudej głowy.

e. na chwilę obecną apatycznie apolityczne

sami tego chcieliście

2007-11-17T03:13:00.000+01:00

Domagają się ode mnie zmiany zgubnych przyzwyczajeń, że niby mam pisać częściej, że niby czekają. Kiedy ja za bardzo szanuję swoje nieśpieszne tempo.

Zresztą, jak mam pisać, skoro tu się za oknem świat przeaniela, że tak się wpiszę w nurt oficjalnie panującego hurra-optymizu. Rządy nowe tworzą, trzech gniewnych ludzi przed sądy partyjne ciągać będą. Hoho i jeszcze trochę. Ale co ja będę pisać, kiedy Państwo sami wiedzą, co się dzieje.

Więc mimo wszystko siedzę po nocy i odrabiam zaległości polityczne. Przerzucam się pomiędzy Szkłem i ulubionym Naszym Dziennikiem, czasem doprawiając tę ferajnę głosem Reginy Spektor. I tylko trochę się martwię, bo wisi nade mną groźba pobudki o świcie.

Chociaż. Byli mocniejsi, a rady nie dali.

Cóż na to poradzę, wychodzi na to, że naprawdę brakowało mi tej radości z ND tropiącego postępującą agresję ateistyczną w mediach, przypominającego wszystko, co się da, a pod argument zbożny można podciągnąć. A więc płachta Wyborczej, wszystkie te groźne Nieznalskie, Szczuki, homoseksualiści i bóg wie co. A to wszystko spisane cudownymi dłońmi niejakiego prof. Jerzego Roberta Nowaka, który sam siebie- w skromności swej zadziwiającej- określa się jako wytrwałego badacza zagrożeń antypolonizmem.

Bo że jest się antysemitą to strach przyznać.

Że aż w zachwycie, kurwa, zaklaszczę.

e. antypolskie

inside a broken clock

2007-11-12T19:00:00.000+01:00

Przyznaję, porządki zrobiły swoje.

Zagłębiłam się lekkomyślnie w to moje życie kiedyś. Podważyłam każdą śrubkę i potrąciłam patyczkiem każdą zębatkę. I nic. I cisza. Żadnych wniosków, poza tym, że mnóstwo rzeczy zdążyło się w międzyczasie pokończyć i przekonwertować. No, może poza moim strachem przed słuchaczami Radia Maryja, niespełnioną miłością do calvadosu i konsumpcją yerby do Julia.

Zaskoczeń było co niemiara. Wiecie, kiedyś uwielbiałam hokej, przez Na Zachodzie bez zmian nie umiem przebrnąć od dobrego roku, przez prawo jazdy jeszcze dłużej, Agat w młodości pluł na ludzi bułką, a Czarna Magdalena była kiedyś szaloną Dziormą. Odnoszę niejasne wrażenie, że strasznie zdążyłyśmy się postarzeć, drogie panie. Czas zainwestować w krem i zacząć walczyć ze zmarszczkami.

Ech, tak to już jest jak małe, zielone ecio zamknięte w domu siedzi, chorując i chowając się przed swoim ukochanym śniegiem.

Nawet kota mi zabrali. Niepodobnego do bramy triumfalnej. Zresztą nie ma czasu na triumfy, gdy w nosie katar, a w gardle czerwono.

eć z retrospekcją na zawołanie

tytułem wyjaśnień

2007-11-12T16:22:00.000+01:00

Przeniosłam życie swoje blogowe w inne miejce. Bo tam, gdzie byłam dotychczas robiło się coraz mniej ciekawie. Może tu będzie lepiej. Może nic nie będzie się zacinać, kwiczeć i skrzeczeć, rozjeżdżać, odmawiać logowania i padać.

Tak czy owak. Bądźmy dobrej myśli i rozbijmy butelkę szampana o burtę blogspota. I chlup.

eć z klamotami

halo mi tu szaro

2007-11-06T22:19:00.000+01:00

Zewnętrze ziębi mrozem w moim kierunku i o dziwo się nie cieszę. Siedzę zawinięta we własny brzuch, oglądam polityków, popijam herbatę o nikłym smaku wiśni. Rozrywki pierwsza klasa, a będzie tylko lepiej, już Niesiołowski o to zadba. A jak nie on, to wąsate dzieci Putry. I pojedyncze nóżki z jeszcze bardziej pojedynczym penisem, czyli naprędce policzona średnia dzieci marszałków. Ach, naprawdę uwielbiam śledzić świat wielkiej polityki z Agatem. Już nie wspomnę, że kiedyś wykupimy sobie dostęp do internetowego tvn24 i będziemy jedną, wielką przeładowaną informacjami rodziną, co świadomie przestanie się ruszać sprzed ekranu laptopa.

Teraz martwię się tylko tym, że nie wzięłam z domu w ramach prewencji zimowej buty Herberta, a nie swoje. Dokonanie godne mnie. W sumie znam się nie od dziś, więc nie powinnam być specjalnie zdziwiona własnym nie poskładaniem się. Dobrze, że przynajmniej jest kilka głosów, które szumią mi w uszach. Dobrze, że przynajmniej jest skrawek Agacinego kocyka z wkładką i S. klikająca w komputer, do której zawsze można powiedzieć: mamusiu.

Co śmieszne, dzisiaj sama robiłam za mamusię rysując stada zwierzątek i tworząc historyje nie z tej ziemi. Bo osioł na spacerze to sympatyczna sprawa. Tak samo jak i mały smark, z którym bawisz się w spadanie przez podłogę do sąsiadów. W końcu każda pora dobra, żeby wprosić się do tych-na-dole na herbatę.

e. z wiśniami

lluvia dulce me acompaña por la noche hasta la mañana

2007-10-17T00:59:00.000+02:00

Pomyśleć by można, tyle się dzieje, a ja zamilkłam ostatnio zupełnie nierozsądnie. Naobiecywałam psioczeń politycznych, ale, przyznaję ze wstydem i rumieńcem na licach, nie chce mi się. Przynajmniej nie dziś. Bo widzicie. Siedzimy z Lakshmiakiem przed komputerem, tracimy czas na klikanie i mruczenie, psujemy sobie wzrok i dokumentnie mamy w dupie świat. Nie po raz pierwszy zresztą.

Czas znowu nie współpracuje, noc się zrobiła, a ja jak zwykle gdzieś w połowie dnia. Cóż, więc chyba trzeba ograniczyć się tylko do krótkiego bilansu tego, co było pomiędzy:

Odnalazłam jakiś czas temu zagubioną bombillę. Mam znowu świetny kolor włosów, ale dalej nie mam wypatrzonych butów z Zebry (tak, płacą mi za reklamę, jakby ktoś pytał) i czarnej-dużej torebki. Oficjalnie jeszcze nie studiuję na powrót. Półoficjalnie to tak jakby studiuję, jak mi się zachce. Życie się trochę pokomplikowało, ale nie warto wspominać, bo może problemy o nas same zapomną.

W sumie bez zmian, bo ja tempa nie zmieniam ot, tak sobie. No, chyba, że akurat sunę spacerkiem przez Kraków z Pse o Gumowych Kopytkach.

e. mimochodem

miejsce dla świetnych

2007-08-23T03:06:00.000+02:00

Kraków. Nowy kociak zawitał na nasze kochane torfowisko. Zresztą nie tylko on- są i nowe filiżanki, pięć keczupów, bita śmietana, sos czekoladowy i nowa współlokatorka, która zdaje się być tu od zawsze.

Żyć nie umierać, mimo że w kraju nadal burdel. Ale cicho. Postanowiłam, że ani słowa o polityce dopóki siły wyższe nie ogłoszą daty wyborów. A jak już jasność na nas spłynie to będę jeździć wzdłuż i wszerz, zarzucę serwisy BBC o Ameryce Łacińskiej i wrócę do kraju, Radia Maryja i innych jedynych prawdziwych źródeł informacji. Ach, nadchodzi gorący okres tropienia wroga i śmiechu z wściekłości. Już się cieszę, już ostrze zęby i zaczynam czyścić dubeltówkę.

Tak, będzie zabawnie.

Tymczasem jeszcze sobie pożyję w spokoju. Poobserwuję moje małe i nieporadne kociątko, które już udało mi się prowizorycznie oswoić i oduczyć prychania na rękę, która chce głaskać. Jeszcze tylko kilka lekcji o tym, że ludzie, którzy chodzą po domu nie są krwiożerczymi potworami chcącymi małej i niewinnej wygryźć futro z grzbietu i będziemy żyć, że lelo.

Na razie musi wystarczyć mruczenie ledwo się weźmie na ręce, a potem wspólne czytanie Borgesa.

e. nocą

seems like a long time

2007-06-09T22:35:00.000+02:00

Wyciągam stare śmiecie i robię porządek wśród przykurzonych płyt poupychanych w żółtych folderach. Ambicja doniosła mnie do litery C i dalej nie chce pchnąć. Zła ambicja, mała ambicja, nie istniejąca ambicja i stos mądrych kartek wokół, że o środowej gay-focused Polityce nie wspomnę. Bać się geja, bać się wampira, bać się czarownicy, takie tam sobie lęki skrojone na miarę czasu i miejsca. Ale ja wcale nie o tym, przecież już dawno wyleczyłam się z polityki i społeczeństwa.

Zresztą przy Sweet home, Alabama nie da się być zgorzkniałym.

Zresztą, poziom absurdu jeszcze nie ten, by rude ozwało się, chyba kwestia odcięcia się od zdrowej dawki Naszego Dziennika i Radia Maryja. O czym tu mówić, już nie cieszy jak kiedyś.

Koniec!

Życiowe plany robią woltę, bo zły i niedobry UJ proponuje z ukłonem cud i zagania na filologię portugalską. Pomyśli się, zobaczy, w końcu jeszcze czas. Jak na wszystko, mimo że już sobotnia noc, a my marnujemy życie na knajpy i szwendanie się bez celu, że o internecie nie wspomnę.

seems like a long time, że sobie tak bezczelnie.

ecio z klamrą

dla uciszenia tłumów

2007-06-07T01:21:00.000+02:00

Bo wiecie śpiewa mi w głowie Waits. Taki uroczy, prywatny koncert o pierwszej w nocy, co przeciągnie się pewnie jeszcze trochę, jeszcze chwilę, byle cicho, bo M. już słodko śpi. Koncert prawie tak uroczy, jak przemierzenie Błoni na bosaka z potrzeby ruchu i trawy pod stopami. Prawie tak uroczy jak psychologia w wydaniu torfowiskowym, bo jak blond i rude zacznie zgłębiać skrypty to strzeżcie się zaburzenia, neurozy nieszkodliwe, nazwiska skomplikowane, postawy tak i nie, że o soczkach z Tenczyna nie wspomnę. Wszystko da się rozgryźć, jako te brokuły z sosem czosnkowym (i z serem, nie zapomnieć napisać o serze!), co obiad nam sponsorowały.

Jak widać, żyję na razie drobnymi przyjemnostkami. Znowu pijam mate na Plantach, obserwuję zieleń, sukienki, bieliznę w błękitach, prowadzę rozmowy światopoglądowe w cieniu drzew i wiecznych murów, jakby nie lepiej było czytać Skargę i chłonąć wiedzę, która ma się przydać.

Cóż, świat nie ma wyboru, musi się przyzwyczaić do mojego tempa.

eć nieśpieszny

el capitalismo foráneo y aún nada del otro mundo

2007-06-06T22:46:00.000+02:00

Czytam i ze zdziwieniem odkrywam, że Świetlicki jest niczego sobie. Słucham sobie muzyki drżąc niezdrowo na każde Buenos Aires, Argentina. Marzy mi się wtedy tyle rzeczy, że aż strach mówić i dla odreagowania po prostu trzeba iść przytulić Julia. Inaczej nie można, inaczej się nie da.

Cicho w sumie mam. Agat wchłonął swe jestestwo w geologię, gleby, kolanka i inne paskudztwa i opowiada tylko jakieś ciężko zrozumiałe, jakkolwiek pełne uroku, geograficzne dowcipy o fragmentach odwzorowań, czy raczej: tak mi się wydaje, że słowa te, wypowiadana z prędkością jakiegoś ckma względnie innego browninga, kojarzone być powinny z tym i owym . Madź chyba utknął w przesycie własnej wolności i poszedł spać, ot tak, nieprzyzwoicie szafując czasem tylko dla siebie. Tylko Poo trzyma formę i szuka szczęścia w śmieciach. Cóż, nie ona jedna, jakkolwiek żadnej metafory kota w śmieciach grzebiącego-losu człowieka zagubionego nie będzie, i cóż,takie to Torfowisko w lutym. Na początku lutego. Szóstego lutego. W wieczór chłodny jakoś tak dziwnie, ale nie precyzujmy, bo a) się nam nie chce i b) zainteresowanie ma nikłe i c) nie warto.

Sama się dziwię, ostatnio bardzo dużo rzeczy nie warto. Zadziwiające. Naprawdę. Huhu, i żadnego krygowania w tym nie ma, bo ja właśnie, moje Państwo Czytelnictwo, zaczynam zastanawiać się nad swoim wnętrzem.

Ale bez obaw, autocenzura czuwa, zanudzać tymże wnętrzem nie będę, bo pełną świadomość pewnych rzeczy mam, że tak to ujmę enigmatycznie-metafizycznie. [Ziewa ostentacyjnie do wnętrza swego język mu pokazując złośliwy, różowy].

I chyba pójdę zrobić sobie mate, mimo że samemu to tak jakoś niemrawo i źle.

I jak zwykle o niczym, wchodzi mi w nawyk. Takie zboczenie, przypadłość gorsza niż najgorsza z wysypek najgorsza z gorączek. Takie tam fiubździu.

ecio rozciągnięte wzdłuż, a może i wszerz fioletowej kanapy.

prój skaj

2007-05-14T20:27:00.000+02:00

Pogodno w duszy mej gra, leżymy więc razem na pampie argentyńskiej tuż koło torfowiska rozciągającej się, otóż, leżymy. Leżymy. Leżymy. Chodzą po nas śmieszne takie wielonożne, wieoszczękie, wielozłe, lata świat wokół, bzyczy, hałasuje, prymitywnie robacza fauna pomiędzy strony pełne wiedzy wchodzi, po dumnej piersi łaskocze, a Agat kręci porno. I cóż ja poradzę na to, że biust mój zawsze na pierwszy plan się pcha, nie zważając na przyzwoitość, pruderyjne środowisko, inne niebezpieczeństwa, straszące nas tu i ówdzie.

Dla wyjaśnień, dla niewtajemniczonych: łąka przydomowa posłużyła w powyższej dysertacji za pampę. Robactwo za robactwo. Agat za Agata. Porno za porno, a piersi za piersi. Kolory w swej łaskawości zachowano jako w oryginale na mechatym kocyku rozłożonym dnia 14 maja roku pańskiego 2007. Środowiska pruderyjne, zgodnie z wiedzą autora, występowały na terenach nad Wisłą, jakkolwiek brak na to wiarygodnych opracowań.

I niech muza stanie się dumnym interlokutorem narratora. I niech narrator medium zostanie. I tak, rzeczywiście pojebało mnie doszczętnie, może wykorzystam ten nastrój i zajmę się oziębłym Wacławem.

I zupełnie nie wspomnę o tym, że wolałabym białą koszulę Juliusza. Ewentualnie czarną brodę pewnego Argentyńczyka, co też Juliuszem został, o zbiegu okoliczności, czczony. Nie, nie wspomnę.

Ot, takie moje prostackie praeteritio.

ecio na poduszce dusznego poddasza

bo to tchórz, kretyn, a na dodatek kiepski poeta!

2007-05-01T16:24:00.000+02:00

Lodówka. Magiczna sprawa. Właśnie mnie zmusiła do zjedzenia na obiad lodów. Bo to jedyna rzecz w kamieniu, którą jestem w stanie przeżyć. Kurczak średnio. Ser bardziej średnio. Kefir najśrednio. Na samą myśl nic tylko się otrzepać.

No więc siedzę na podłodze, dojadam lody, wyciągam nogi w stronę słońca i popijam mate, łudząc się, że lodówka podstępnie wyciągnięta z prądu doprowadzi do miękkości moją cudowną pierś z kurczaka w sosie pomidorowym. I mojego zielonego ogórka, którym można wybić zęby, okno, zabić kota, odbić krtań.

Poo właśnie wsadziła nos w moje Carte d'or. Wybaczam jej wspaniałomyślnie, bo dała się wyczesać i umyć, jakkolwiek dalej gubi włosy, ocierając się o cały świat.

Nie, kociątko, mate nie będzie ci smakować. Mówiłam? Mówiłam. Poo odchodzi kręcąc nosem, cóż, najwyraźniej nie jest kotem na wskroś argentyńskim. Można się było domyślić po jej braku szacunku do pewnych pomarańczowych opowiadań, które przybyły, pukając i mówiąc: pani jest żoną pana Krlina? Efekty niewyraźnego adresowania i podstępnego do granic nazwiska.

Tak, bycie samą w domu jest ciekawe. Można przerobić spódnicę w sukienkę, okąpać się o 13, zasypiać przy zapalonym świetle, bo przecież świat taki straszny, a pod schodami na pewno mieszkają kuwetowe potwory. I można wykorzystywać Potockiego jako podstawkę pod mate i drwiąco się doń uśmiechać, bo, chłopie, przecież mamy czas!

ecio znad zielonego kubeczka

PS. Chciałam tylko cichutko dodać, że Potocki prędzej czy później musiał zostać oblany mate-to prawie tak oczywiste jak to, że Cortazar nosi na sobie ślady po kilku rodzajach wina. Biedny, zargentyniony sarmata, chyba czas sięgnąć po Gombrowicza, a tu Trans-Atlantyku ni widu. C'est la vie, robaczki.

Do kiedyś w każdym razie,

e.

viens voir les comédiens voir les musiciens

2007-04-14T18:37:00.000+02:00

Jest mi przedobrze. Przeleżałam popołudnie w rytm Aznavoura, ciepłej plamy słońca na podłodze i mruczenia kota.

Jest mi przedobrze, bo odespałam radosną noc pełną wrażeń.

Jest mi przedobrze, bo świat skręcił w końcu w ten jedyny prawdziwy i słuszny kierunek, wziął zakręt zgodnie z moimi zasadami, a 80 kilometrów to znowu niedużo. Nic tylko niewiele nie znacząca odległość na mapie. Na parszywej mapie, z której oficjalnie kpię! Plwam! Tańczę, depcząc każde miasto w okolicy, każdą podstępną poziomicę!

Jest mi przedobrze, bo jestem małą dziewczynką w czerwonych bucikach. Czerwień-zieleń-czerwień spaceruje po mieście i cieszy się ciepłem. Nareszcie!

Jest mi przedobrze, bo kot liże mnie po kolanie i pogardza komputerem, który znów ogniskuje moją uwagę. No jakże to, trzeba dopieścić małe szare, bo jeszcze poczuje się niekochane. Trzeba się poprawić, zwłaszcza, że zadziwiająco nie zauważyło się kogoś innego, kto też potrzebuje uwagi. Zła, czerwonowłosa bohema oddryfowała, jak się zdaje. Niedopatrzenie.

Ale spokojnie, na razie kontemplujmy owo przedobrze, przeciągnijmy się w pościeli rozrzuconej po podłodze w miejscu, gdzie kiedyś, w niepamiętnych czasach była plama słońca.

ecio i Brel znienacka.

my heart is a green apple

2007-04-03T23:11:00.000+02:00

No i biedne ścierwo ze mnie, znowu jestem zmęczona! Już nie wspomnę o tym, że april is the cruelest month i to nie tylko dlatego, że trzeba by pisać tu i ówdzie, zmobilizować się, przestać być bimbokiem, pozbyć się zdecydowanie marzeń o wyjeździe w góry, choćby i Harzu, że już nie wspomnę o wizji bibliotek otwartych w święta. Boże, infrastruktury dla ateistów!

Nawet gmail się zbuntował i nie chce przetrawić piosenki, szczupłej, niewielkiej, dla ucha przyjaznej. Zły.

Zła też Poo, co spada z dachu i szafki urywa, a potem uważa, że przesiadywanie w koszu to sport godny pręgowanej księżniczki i śmierdzi, na potęgę.

Zły też Winamp, co się zaciął głos pewien rozdzierając na części dwie, skrzypiące, nieestetyczne.

Zła też książka, wbijająca się w miękkie podbrzusze me. Ja cię no, zawsze mi mówili, żeby okiem i głową czytać, a nie pępkiem swym, bo potem wychodzą straszydła godne najmroczniejszego potwora z opowieści o faunie. Efekty niestrawności-bezsenności-niedokrwienia wątroby. I zbytniego krwawienia ucha w przypadku nadmiaru prawdy

Ale przepraszam, majaczę.

e. zredukowane

dobrze mi z tą onomatopeją, wiesz.

2007-03-17T12:26:00.000+01:00

Czas mi mija niepostrzeżenie, ucieka, przecieka przez palce, spływa z łóżka, wpycha się pomiędzy panele i udaje, że wcale nie mamy ćwierć-chwili, żeby pójść do biblioteki. Cóż, bywa, może i tym razem uda mi się ostatnie sekundy nagiąć do rangi godzin, naumyślnie przekształcając paskudną rzeczywistość. W końcu ktoś to musi robić.

Poczytuje sobie to i owo, nie zważając bezczelnie na tego, co pisał się z Potoka, udając, że Tasso ważniejszy, a Cortázar to już zupełnie naj jeśli chodzi o polonistyczne zaplecze. W końcu jaka radość przypomnieć sobie znienacka o Ludmile, co za pomocą plum! przechodziła na drugą stronę ulicy, i szukaj jej teraz człowieku. I szukaj mnie teraz człowieku.

Zresztą, mam jeszcze niejasne wrażenie nietrwałości, rozsypywania się cząsteczek, atomów, a wszystko w rytmie Jockey full of bourbon, mimo że dziś dzień innego alkoholu i innej muzyki, ale cóż ja poradzę, że Badach śpiewający o pewnej kobiecie idącej down the hill jakoś mi dzisiaj nie podchodzi. I że mimo Karmacomy w wielobarwnym odtwarzaczu ja i tak słyszę Toma. Pijanego Toma. I nieustannie mam wrażenie, że znowu deszczowy róg, nerwowe spojrzenie na Planty, i że znowu skaczę bezczelnie po diabelskim ogonie, przygniatając nicponia obcasem.

Och, ale na szczęście są na świecie rzeczy bardziej trwałe od kropelki majonezu na kanapce z rybą, więc może nie będzie aż tak źle.

ecio, plum i na spodnią stronę świata.

jellybones

2007-02-26T21:57:00.000+01:00

I minęły mi już słowackie wakacje. Na śmiechach-chichach, szumnym i buńczucznym projektowaniu tapet do laptopa, lekarskich anegdotkach, ułaskawianiu Gremlina z Gór, śpiewaniu musicalowych kawałków w gondolach zawieszonych ileś tam metrów nad ziemią, na mamieniu dzieci hasłem do laptopa i takich tam różnych śnieżno-narciarskich rozrywkach.

Minęło, aj, minęło, a ja siedzę sobie leniwie nucąc, w głowie nucąc, bo kompromitacji nie chcę, co Torfowisko to nie gondola, a więc nucąc Unicornsów, których sprowokowała pewna Psexera na wojażach spokojnie herbacianych. A uczyć się powinnam, zeszyt przejrzeć, bo kolokwium przecież to zagrożenie nie lada, nie lada ballada. Ale bez obaw mamy czas, nieustannie mamy czas. Na napisanie bibliografii też się znajdzie chwilka, na film, na muzykę, na mate po nocy i poczytanie Cortazara. A co!

ecio zwięzłe, bo czas ucieka. goni nas. cały czas.

PS. No dobrze, nie będziemy się naigrywać, przecież i tak nikt nie uwierzy w ten nieudolny zryw do działania. I tak będę siedzieć wpatrując się w pomarańczowe prześcieradło i czekać na kota, żeby się polenić z nim, że hoho.

e.

PS.2. I pomyślałby kto, że tak się można ucieszyć z kilku od pół roku znanych gąb polonistycznych, zaskakujące, że nic tylko piskać na widok ich, całować i ściskać, całować i ściskać, ale nie zanudzajmy, kończmy, bo kto wie, może siła niebiańska natchnie nas do działania żywszego, efektywniejszego [chichocze i udaje, że odchodzi od komputera, bo w końcu opuszczenie Tuff Luff zakrawałoby na bluźnierstwo przeciwko samemu sobie, a więc najgorsze z najgorszych, fuj]

e. kończące. ponoć.

who have sougft more than is in rain or dew

2007-02-13T16:53:00.000+01:00

• godz: 16:53 data: 2007.02.13

I znowu czuję się tak mimowolnie nadużyta Remarque'iem. Oczywiście, jak to zwykle bywa, z nadąsaną miną rzuciłam go w kąt, bo żeby tak śmiercią się w wolności swej katować. Nie przystoi.

I znowu siedzę w tym dziwnym i niby to znajomym miejscu. Herbercik i jego nososiąp towarzyszą mi w swej łaskawości. Czasem przejdę się tu, czasem o tamto zahaczę, wielce zdziwiona, że nowa knajpa i to tylko do ósmej. Zresztą o dziewiątej i tak były Narty, więc w sumie o czym tu się rozwodzić, bo światy tylko upodobniły się do siebie nie chcąc wodzić ku złemu, na pokuszenie. Jakkolwiek przecież nadal niebo dla klimatu, piekło dla towarzystwa. Tak, to na razie się nie zmieniło.

I znowu się okazuje, że moje osądy muszą się przefarbować, lisy wstrętne. Bo Nasz Dziennik z dodatkiem o modzie zdaje się być bardziej ludzkim. O zgrozo.

I znowu kroją się narty.

I znowu klawiatura wydaje się obmierzłą, bo takie klawisze, to nie przystoi, żeby to tak opornie swój komputerowy klangor wytwarzało. Fuj.

I znowu wydaje się, że osiemdziesiąt kilometrów to wcale nie tak dużo.

I znowu żałuje się Cortazara, co został na półce, bo akurat teraz, w tej sekundzie, na tym niewygodnym stołku, wśród zarazków Herberta jest czas na vueltę al día. Właśnie teraz, szlag by to trafił.

ecio w połowie drogi prowadzącej do naleśników.

i predict a riot!

2007-02-03T15:37:00.000+01:00

Proszę państwa, pokończył się mocno przereklamowany czas sesji. Można zacząć czytać to, na co ma się ochotę. Można odkurzyć biblioteczkę z tymi brandnju, których jeszcze nie zdążyło się nawet do porządku obejrzeć podotykać, przejechać palcem po druku,. Można patrzeć sobie na Agata czytającego pod kocykiem w śnieżynki i czasem odzywającego się uroczo. Można upajać się własnym czysto pustym czasem. Można w końcu postanowić nie cytować nikogo, przynajmniej dziś i w tej chwili, bo przecież czasem trzeba się wysławiać samym sobą. Można wstawać o pierwszej i nie mieć wyrzutów sumienia. Można obiecać sobie długi spacer, który pewnie i tak nie dojdzie do skutku, bo jesteśmy przecież na to zbyt leniwi. I za bardzo bolą nas kolana. W końcu nieprzespane noce odbijają się w czułej materii chrzęstnej, bo gdzieżby indziej.

I znowu śpiewam, żeby nie było. Madź trochę wyzywa kota. Trochę. Troszeczkę. I nawet to, że należę według najnowszych teorii do najbardziej przeklinającej podgrupy na polonistyce nie pozwala mi przelać emocji blondynki na internet. Łącze by się spaliło. Spaliłoby się. Bo wariacje z odejdź głupia kretynko to coś rewelacyjnego, zwłaszcza w rytmie you've got to press it on you. I nic tylko chichotać z Agatem, bo przecież ostrzegałyśmym że piszę. I że to się na pewno tak skończy. I że świat nie przepuszcza takich okazji. Zwłaszcz świat w postaci złego, rudego, siedzącego na górze.

Ale miałam nie cytować. Jakkolwiek i tak jestem dzielna, jak na razie ani grama literatury, ani pół cytatu, bo w końcu to nie aż tak ważne, jak to, że świat się czasem pieprzy i idzie nie w tę stronę, co byśmy chcieli. Bo tak. Bo fanaberia. Bo cholera jasna. Ale nie, milczmy, bo nie warto.

ecio w spódnicy z kocyka.

las mich in ruhe!

2007-01-28T15:58:00.000+01:00

Siedzę sobie ot tak. Uśmiecham się do monitora i udaję, że śpiewam. Oczywiście oszczędzając gardło i zmarłe w bojach oskrzela, bo lepiej się nie narażać na przekombinowanie. Zresztą i tak nie potrafię tak rozkosznie piszczeć-krzyczeć.

Pada sobie śnieg, na który, jak zwykle, cały świat pomstuje. Przynajmniej ta część całego świata, która przebywa w mym najbliższym pobliżu. A przecież jest tak ładnie, tak ślicznie, tak biało, tak skrzypiąco. I czasem nawet zalicza się powroty do gimnazjum, bo przecież nic poza zółtą literą M w Tychach nie ma. A ja się dziwiłam, że niby sześcioprocentowy wzrost, że jakieś oszustwo, że blaga, że śmichy-chichy, bo przecież nikt już takich rzeczy nie robi. Jasne, wystarczy pomyśleć, żeby świat się ustawił na opak i zaśmiał w twarz. Hihi.

I jeszcze sobie podśpiewuję tak bez złośliwości, w ogóle, zupełnie bez, z czystymi intencjami i sercem szczerozłotym: w fabryce bielizn pogrzebowych Marcysia, żywa niczym skra, na pomysł wpadła, by szefowi trzy pary czarnych majtek skraść... Bo przecież ja kocham być słodkim cukiereczkiem, wredną landrynką, co przykleja się do podniebienia i takie tam. Bo jestem melancholikiem i chcę nieść ludziom przesłanie miłości. Nic poza tym.

I koniec. Bo budowanie jakiegokolwiek tekstu pisanego na szpilkach wtykanych pod żebro nie jest najlepszym pomysłem i powoduje napady kaszlu. Kara, jak się zdaje.

ecio o niedostatecznie rudych włosach

[pieprzyć Pachnidło!]

jakkolwiek moim zdaniem too much morality can drive to criminality!

2007-01-14T15:55:00.000+01:00

Gra mi tu Rumba de Barcelona. Dzień się kończy, weekend się kończy, Nasz Dziennik dalej pieprzy głupoty nie z tej ziemi. Wszystko płynie naturalnym korytem metafizycznej rzeki o falach wzburzonych i meandrach podstępnych.
Czytać się za to nie chce, jakkolwiek z bezczelnym cytowaniem tu i ówdzie, to już lepiej, bo w końcu my, kronopie, kochamy kaperować przyjaciół. Chociaż to z tym nieczytaniem to już takie nie do końca naturalne. Bo jakże to tak? Ecio bez książki, bez Plutarcha pod pachą, bez Metamorfoz w zębach. Cóż, ano leń, leń proszę Państwa-Grona-Czytelniczego. Zima mogła nie przyjść to i eciowi mógł Horacy zbrzydnąć, ot tak. Biała pannica nie musi się tłumaczyć, to i ja nie będę.
W wolnych chwilach podziwiam Madzia za jej zdolność do samomobilizacji. W wolnych chwilach podziwiam Agata za szybkość pamiętania. W wolnych chwilach obserwuję kota i macham bez sensu nóżką. Czasem zdarzy się jakiś boski teledysk z seksownymi nieprzyzwoicie ojcem i synem. Tyle seksu na mały ekranie monitora, tak, to musi się skończyć nieporadnym podrygiwaniem w rytm, bo w końcu trzeba jakoś zwrócić ich boską uwagę.
Przydałoby się jakieś natężenie świadomości. Natężenie chęci do wertowania pożółkłych kart. Natężenie i scalenie funduszy na koncie. I takie tam małe, maleńkie marzenia.
No i jeszcze trzeba by polecieć do Argentyny. Pooddychać ichniejszym powietrzem, łudząc się, że pachnie mate i dobrą literaturą.
ecio w przeddwutydzień sesji
PS. I wiecie co, jest naukowe potwierdzenie tego, że Poo jest neurotykiem. Ha! Zawsze to wiedziałam. [Wiedza!]
e.

chaiyya chaiyya

2007-01-04T20:27:00.000+01:00

Gonię się z cieniem po krakowskich Plantach. Szukam uważnie swoich miejsc oglądając kamienie z każdej strony. Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie pstryknąć palcami z zachwytem i z uwagą zanotować współrzędne geograficzne, bo w końcu to najlepszy sposób, żeby kiedyś wrócić.
Więc szukam i zbytnio przywiązuję do słów krzywiąc się na Sapkowskiego cytującego w wywiadach samego siebie po raz któryś. Taka monotonia zachwycona własnym geniuszem, embarrassing jak mało co.
I nie żebym była ponad to, bo zdaję się, że tkwię znowu w samym centrum, epicentrum, zatłoczonym śródmieściu słów wśród uliczek o wdzięcznych nazwach Przekaz i Przyzwyczajenie, kręcąc się bez ładu i składu i czasem próbując myśleć. Ale wolnych chwil brak, znikają bezczelnie w nadmiarze snu i niedomiarze książek.
Zresztą, znowu jakby nic się nie zmieniało. Słodkie złudzenie, wszystko przez to, że ludzie w dalszym ciągu cytują Tzarę w kategoriach odkrycia. Chociaż i tak Paracelsus wygra, bo przecież wieki pomiędzy, przestrzeń nie do przeskoczenia. W końcu mulier in utero i takie tam. Jakkolwiek wyobrażać sobie, że robi się to, co chce, jest się wolnym, a przecież bez przerwy rozbijać się o ściany i tak jest ciekawiej. Mimo swojej paskudnej utero.
I jak zwykle klnę na tłok w autobusach. Myśli uciekają nie zapisane. Sens istnienia stracony na zawsze z powodu braku długopisu. Typowe.
Chociaż i tak esencją rzeczywistości jest Poo rozłożona na moich kolanach i grzejąca stary reumatyzm. I tylko się zastanawiam, kiedy zacznę podśpiewywać ze śmiertelną powagą: piję po to, żeby zapomnieć przyjaciół mojej żony.
e. niewyraźne
PS. I przepraszam, że nie chciało mi się być zabawną.

chwilunia, momento, nie daj opętać się

2006-12-25T01:40:00.000+01:00

Meble znowu spokojnie śpią wydając się zupełne obce. Tak, proszę państwa, ja i moje jestestwo jesteśmy znowu w Tychach. Chrystianizujemy się za pomocą karpia i uszek. Stajemy się zdecydowanie lepszymi ludźmi i mamy jeden polecony artykuł w Naszym Dzienniku.
Tylko jeden? W głowie się nie mieści!
I, jakkolwiek spać byśmy poszli, to siedzimy na naszym- jakby nie naszym- fotelu i piszemy tu i ówdzie własne myśli mając nadzieję, że nigdy nie nastanie czas, w którym Internet cały ten natłok kiepskiej uczuciowości wyrzyga na nas. Uprzejmie wyrzyga ostrzegając zawczasu e-mailem.
Zbliża się Białka. Coś mi w głowie szumi, że śnieg nieprzewidziany. Jeśli tak to będzie płacz i zgrzytanie zębów, totalnie pewny śródgórski alkoholizm i bimbombanie na tle mokrej zieleni, mokrego świata.
Ale bez obaw, Jah jest kierownikiem, uśmiechniemy się, poczarujemy. Będzie cacy. Bo jakżeby miało nie być?
ecio powoli drętwiejące ergo wywody skracające ergo zapewne połowa myśli uciekła na zielone pastwiska, gdzie pan pasterz pozwala leżeć i przykryć się różową kołderką.

kuch kuch hota hai!

2006-12-03T22:57:00.000+01:00

A że dzieje się to nie ma wątpliwości. Zresztą, tak to już jest ze światem, pcha się do zmian, czaruje co nieco i czasem dłoń henną przyozdobi. Tylko szkoda, że zegary oszukują, rzeczy kończą się nie o tych porach co trzeba, a inne za nic do kresu swego dobiec nie potrafią, złe, okropne, niegolone.

Bo miało być prosto i miało być lekko. Todo es mentira tururu-ru-en-ese-mundo! I angielski czasem może się okazać bardziej podstępny niż ustawa przewiduje i zacząć z furią zapowiadać bezsenną noc. Bo na pamięć, bo elokwentnie i szlag by to jasny trafił. A tyle czasu było, pomyślałby kto.

Jakkolwiek innym rzeczom idzie całkiem nieźle. Zwłaszcza, że powtórka hinduskiego szaleństwa zapowiada się na za-miesiąc. I że ponoć jedna taka Vol·oka zapowiada, że tym razem jej włości rodzinne nie zasysną, nie porwą i pójdzie. No zobaczymy, zobaczymy (powiedziała nieufnie).

I Ag pojechała. Znowu. Daleko. Pieprzone 80 kilometrów. Ohydna autostrada, co nie ma parkingów jak z leśnej Francji. Bo nie cosmostrada i bo nie autonauci. Zresztą zostawmy Wilki i Niedźwiedzice, które powtarzają się natrętnie mimo braku aprobaty i przewidywanego niegdyś zachwytu (bo to Julio! Julio!). Liczy się, że było, a Cortazar się znalazł. Inny Cortazar. Żeby nie było, że sobie samej zaprzeczam i sznur na szyję kręcę. Bo ja nigdy nie kręcę, czasem tylko mgłą spowijam i uśmiecham się do siebie nie chcąc powiedzieć za wiele. Bywa.

I znowu Gołębia się zbliża. Co prawda nie w poniedziałek, ale we wtorek już a i owszem. Będzie się działo. Świat przyklapnie, a buty same się kupią (przyprowadzając ze sobą kurteczkę. Zieloną).

I mate bym się napiła. A tu tylko herbata. I głosy z kuchni. I ciemność na górze. I kot szurający pazurkami po podłodze. A herbata nie stygnie. Nieustannie się nagrzewa. Sama w sobie. Na okrągło. I książki nadal droższe niż ksero. I słońce dalej wschodzi o poranku a zachodzi o zmroku. Pomyślałby kto, że świat się nie zmienia.

ecio.zwane.od.niedawna.nietoperzem (bo przecież nic się nie zmienia)

hoping for some kind of sign

2006-11-26T18:57:00.000+01:00

A skądże. Ja nie hołping. Ja tak sobie żyję w odcięciu od znaków, czasem tylko zachwycając się paluszkami, które pojawiają się znikąd.

Wycieczki mi nie służą. Roztkliwiam się, piję drinki, ignoruję czas, który pomiędzy palcami galopuje. Ot, taki psikus. Bo co z tego, że był piątek, teraz niedziela. I co z tego, że nie udało mi się wstać na żaden mecz mimo szczerych chęci i budzika nastawionego na porę odpowiednią. Może to przez to, że kocyka nie mam, żeby o poranku się otulić. Ani nadmiaru ciepłej herbaty o smakach wielu. Takie małe przykrości ze śląskich włości.

Tak czy owak, do domu wróciłam. Kraków znowu za oknem. Gołębia 24 wygląda przecudnie podświetlona o zmroku namiętnym. Zresztą o czwartej porankowej też ma swój urok. Takoż puste Grunwaldzie z kłębami mgły. Och-ach, powiedziało ecio w głupim i bezrozumnym zachwycie.

Torfiaczek trwa dzielnie, mimo zawirowań i najazdu ze wschodu (por. listek-na-wietrze). Wszystko jest na swoim miejscu. Tylko para męskich skarpetek przybyła. Może wystawię na allegro, pisząc, że chodził w nich John Lennon? Albo Doda? Albo... zresztą, nie ciągnijmy tematu, zgryźliwość to w końcu tylko jedna z masek ecia, nie można jej dać opanować całego roześmianego oblicza.

(ecio rozgląda się chytrze)

Znowu siedzimy w komputerowym. Herbata paruje. Madź poznaje tajniki, jakich nikt znać by nie chciał. Ślim wymachuje nóżkami w paseczki i panikuje, bo uważa, że coś o niej piszę. Niedoczekanie. A ja... a ja, cóż, szczycę się tym, że gotuję i przywożę muzykę. Jakieś argumenty na potwierdzenie własnej egzystencji trzeba mieć. Od czasu do czasu.

A jutro znowu Gołębia. Cudnie.

ecio bez kota na kolanach (bo biega, śliniąc misie i lampy [dupą siadając na książkach])

mmm...

2006-10-29T17:19:00.000+01:00

I popadało, poszarzało, spadły liście z drzew tylko po to, żeby zaraz się zerwać i radośnie fruwać w powietrzu. Bo fruwanie to fajna sprawa, wiecie? Taki wiatr na twarzy liścia to musi być przeżycie, być sobie takim małym żółtym listkiem gdzieś tam popychanym przez Boreasza i ferajnę. Nudno tak, jak się zdaje.

Bo lepiej poznawać antyczne dziedzictwo. Podziwiać potężną genealogię (naukę pomocniczą historii, jakby ktoś nie wiedział, a ponoć tacy są, bo przecież poziom w ostatnim obejrzanym 1 z 10 był porażający, bo przecież ciemno wszędzie, głucho wszędzie i tak dalej jakoś będzie nikomu nic nie mówi, bo i po co. Nawet jak na dworze rzeczywiście głucho-ciemno-mokro się zrobi)

Tak czy owak czytam, nie wyściubiam nosa zza książek, a w rosnącym wciąż zaangażowaniu mój organizm spędza noc na kanapie z nosem w Iliadzie. Śpiąc, żeby nie było, bo przecież najlepiej się śpi z Homerem na twarzy albo Maro w wannie, ale ciiii, nie będziemy zdradzać naszych wszystkich sekretów, bo nie wypada, a poza tym as w rękawie i totalne zaskoczenie.

Agat sobie miarowo prycha na kartografię. Cieszy się, raduje, czyta fragmenty manifestu komunistycznego. Madź spotyka się z dresem ortograficznie correct. Poo opłakuje obcięte pazurki i chowa się przed deszczem bębniącym o dach (z wełną mineralną na 30 centymetrów, na 30! ukrytą gdzieś w przepastnym wnętrzu)

I jeszcze Kraków, bo jakże by inaczej. Z każdym dniem coraz piękniej, jakkolwiek czegoś, żeby nie powiedzieć kogoś, brak. I niech mi tu nikt nie wciska kitów o trójcach świętych, potrójnych boginiach, trójkątach i cholera wie czym tam jeszcze. No bo smutno, a trójka niepełną jest.

ecio z kremem na twarzy i włosem zszarganym

OFICJALNIE OŚWIADCZAM

(Tradycja siakaś, czy co?)

Spotykać się z dresem etc. znaczy tyle co: niezobowiązująco go mijać na korytarzach uczelni i podwojach przystanków tramwajowo-autobusowych. Skończyłam się tłumaczyć. Chyba.

e.

dziwnie, bo tak!

2006-10-14T15:45:00.000+02:00

Jak połączyć w jednej notce Madzia kalekę, pociąg pełen szalonych kibiców, policjantów wpatrujących się w dekolt, nieustanny niedomiar książek i za ciepłą herbatę? No jak? No jak?

Królestwo za literacki trik i przemyślne przeniesienia perspektywy. Albo nawet dwa! (Cóż, jak słodko i cudownie rozdawać coś czego się nie ma, ha)

Tak czy siak, wykorzystując fakt, że bezczelnie streściłam cała notkę w pierwszym zdaniu i kilku rozpaczliwych wykrzyknieniach oświadczam, że zaraz i natychmiast po kropce z czasem niewielkim następującej po kilku słowach widocznych zaraz znajdują się te części tekstu bez których czytelnik może się obejść.

I to nie była kokieteria. To było takie tam sobie, bliżej niezidentyfikowane i dziwne. Wszystko przez tą nieznośną potrzebę cytatów, hiperpoprawność i wątpliwy intelektualizm.

Wracając z tych pokrętnych ścieżek, które jakkolwiek kuszące dla mnie równocześnie, jak się zdaje, wątpliwie ciekawe dla Was, o adoratorzy blogowych wpisów, czyli wracając do sama nie wiem czego, bo taki los wpisów, które zostały w pewien sposób wymuszone przez okoliczności i grono wiedźm zebrane w jednym pokoju, bo przecież nie od dziś wiadomo, że wiedźmy osiągnęły mistrzostwo w sile perswazji... żeby jeszcze coś wspólnego z muzami miały, oj żeby.

Ale przecież nie można mieć wszystkiego, bo człowiek by z przesytu zginął i wypłynął razem z tłuszczem i wątpliwej jakości przemyśleniami z nowiutkich sztruksów, które tak żałośnie kłócą się z wizerunkiem wypracowanym przez ostatnie miesiące. Tak, spodnie to ciekawostka godna etnologów, zwłaszcza kiedy znajdują się na cekiniastym eciu, albo przysłaniają zagipsowaną nóżkę Madź. I jak tu nie wierzyć w to, że sport zabija, okalecza i skręca kostki?

I jak tu nie wierzyć w to, że policjant też człowiek jak rozmarzony wpatruje się w dekolt?

I jak tu nie wierzyć, że kibice są sympatyczni jak tylko krzycą sobie u-u-u-a-a-u-hej-hej-cośtam-tu-była-jakaś-nazwa-kiedyś-gie-ka-es-he-he... I nawet ou-ouy z Born to be a dancer nie są w stanie ich zaimitować?

I poza tą niewiarą zdyskredytowaną, chcę książek tańszych niż ksero i herbaty, która stygnie tuż po zaparzeniu. Tyle.

uau-ecio.

something strange, dear amie. something strange, unusual and cold.

2006-10-06T21:43:00.000+02:00

Zdaje się, że za oknem mamy jesień, jakkolwiek niebo potrafi od czasu do czasu udawać włoskie błękity i łudzić nadzieją na ciepłe bruki. Ale nie, bruki są zimne, mury są zimne, a automat z gorącą czekoladą zjada pieniądze. Śniadania zdarzają się koło trzynastej, a łacina okazuje się być zadziwiającą grą akcentów, metryki i iloczasu. Przynajmniej tak na pierwszy rzut oka.

Jedna Pooji nic nie traci ze swojego zapału do świata i dzielnie walczy na podłodze z kartką przemienioną w zgrabną kulkę. Pełna werwy i z oczkami złośliwego wampirzątka.

Człowiek zabawia się jak może, patrzeniem na kota, zawieraniem nowych znajomości, ale bo ja wiem, czy ludzie, którzy w życiu nie słyszeli o Borgesie są godni mojej boskiej uwagi.

Cóż, zdaje się, że jestem jeszcze bardziej zmanierowana niż zwykle, ale to na pewno ta jesień, ta jesień, pannica z liści i zajęcia o ósmej rano na drugim krańcu krakowskiego światka.

Zresztą, wypadałoby już zacząć żyć, bo pieniądze na koncie, czy raczej to co z nich zostało po czynszowo-internetowej zawierusze. Ale tak czy siak trzeba żyć, brać przykład z Poojy i poszaleć bezczelnie obracając wobec świata swój mały kłębek papieru.

Nie, koniec tego dobrego, czytelnicy znani mi, mnie znani i zupełnie obcy, trzeba zebrać mięsnie w garść i zmusić je do rozkosznego uśmiechu. Raz-i-dwa, kiełki prosimy na wierzch, tak, tak, proszę się nie ukrywać, don't be so shy even if dostajesz się na grupę CAE nie mając o tym pojęcia, jak to dobrze, że świat można tak ot, bezpardonowo odkręcić i przemienić w coś bardziej przyjaznego. Bo CAE to przesada, jakkolwiek test... Nie, nie mówmy o teście, bo gotów ktoś pomyśleć, że, zresztą nieważne.

O, Poo właśnie dobiła do drzwi, zmuszając mięsnie i kiełki do zachwytu. Ach życie, życie, jedno kocie w domu i tyle pręgowanego piękna hasającego po podłodze. Dość ciepłej podłodze, zdaje się, że na przekór.

ecio, wbrew pozorom zadowolone z życia.

2006-09-30T18:39:00.000+02:00

Och jak uroczo i sielsko. Rodzina planuje najazd, kot śpi na kolanach, w tle leci nastrojowa muzyczka z madziowego komputera, a na wieczór i noc drogi enemef!

Okazuje się, że ponoć jestem najlepiej zorientowaną w zakresie studiów osobą w Torfiaczku. Zaiste ciekawe, raz w zyciu być tym co Wie. Zaiste, zaiste.

Zresztą, napisałam do takiej jednej mejla i nic. Zero odzewu. I to ponoć ja o niej zapomniałam, śmiechu warte!

Ale koniec tych smętnych wynurzeń i egzystencjalizmu przed-studyjnego. Ot, tak sobie czekam aż w końcu będzie jeszcze wspanialej niż jest. Aż udławię się wspaniałością, zachłysnę zachwytem i umrę ze szczęścia, krzycząc: trwaj chwilo, jesteś piękna.

A niech mnie piekło pochłonie.

Kolejna ciekawostka. Na poniedziałek jest planowany wielki podstęp i wycieczka konna. Bo Prezes się za mną stęsknił. Czy też za moim biustem, trudno do końca stwierdzić, ale nie narzekajmy, bo tanio i Adrian sympatyczny.

Wracając do moich zasygnalizowanych wcale nie dawno zmagań z bestsellerami. Oświadczam uroczyście, że Sprawiedliwość owiec wzbudza sympatię i czyta się przyjemnie. O dziwo nie narzekam i nie psioczę. Czyżby jakiś niewinny rozwój?

(Ale i tak to nie jest Cortazar. Ani Cortazar ani Borges, ale przecież nie o to w tym chodziło, więc nie wolno wybrzydzać, po prostu nie wypada.)

Odczuwam u siebie jakieś niepokojące zmiany osobowości. Ecio i rower? Kpiny! A jednak. Zresztą, co tam opowiadać, trasa była długa, malownicza i nadwiślna. Czegóż więcej chcieć do szczęścia? Chyba tylko pełnego harmonogramu studiów.

Ot, takie tam marzenia ściętej głowy.

ecio zakecione.

P.S. Chociaż zamiast post scriptum powinno być chyba post mortem, bo mnie wszyscy atakują, wyrzuty robią i już nic innego nie pozostało tylko zamknąć się w grobowcu i nie wychodzić!

OFICJALNIE OŚWIADCZAM:

Tak, Madziu, naprawdę możesz pisać długie komentarze i tak cię kocham.

Tak, Herberciku, cieszę sie, że jesteś, małe, nachalne i wypominające ty ty!

e. (boski e.!)

2006-09-24T11:25:00.000+02:00

Kochana Pooja jest hen daleko, a ja w dalszym ciągu, uparcie i nieustannie uprawiam wycieczki samochodowe pod wdzięcznym szyldem błękitnej litery el.

Z Krakowa dochodzą niepokojące odgłosy wiercenia. Zmian. Nowych czarów-marów i karniszy. Ale bez obaw, nie ma co się rozrzewniać, bo przecież jutro o tej porze będę z Ślimusiem obserwować ekipę instalującą magiczne skrzynki i kabelki i bóg wie, albo i nie wie, co jeszcze, w naszym drogim Torfiaczku, bo w końcu bez internetu nie da się żyć, sprawa oczywista, a mimo to udowodniona naukowo. Nie ma jak zestaw tabelek, wykresów i przekonań na podparcie własnych słów.

Tymczasem zaczepiają mnie obce koty, ale pozostaję wierna Poojanie, żaden czarny olbrzym jej nie zastąpi, mimo że przytula się do nóg i mruczy przyjaźnie. Substytutom, jakkolwiek uroczym, mówimy nie, ale pogłaskanie i pełne zachwytu kici-kici to nie zdrada...

Czytam bez przekonania Cień wiatru, krzywiąc się niezmiernie. Czasem mam wrażenie, że jestem literacko zmanierowana, bo nie cieszą mnie czytadła. Może to ze złości na mój zwyczaj czytania wszystkiego do końca pomimo pięciuset stron i niedomiaru uroku. Zwłaszcza, że znowu porównany z Eco. No do cholery jasnej, z Eco!

Dobrze, że przynajmniej Grechuta jest w pobliżu, och jak dobrze, zawsze dziwnie się srebrzy ten anioł mój.

ecio w przeddzień.

mam kotkę na gorącym dachu mojej głowy

2006-09-04T19:04:00.000+02:00

A i owszem! Siedzi mi w zgięciu łokcia i usiłuje spać- nawet nieźle jej to idzie biorąc pod uwagę mięśnie napinające się w kierunku klawiatury. Cóż, urzekła nas natychmiastowo i bezapelacyjnie równocześnie zostając Pooją względnie Poo. O!

Delikatnie się przebudziła i patrzy z wyrzutem. Chyba nie powinnam pisać, jak się zdaje. W końcu kocie szczęście jest najważniejsze.

I totalna porażka. Miauknęła i się obudziła. Teraz uskutecznia spacery po szafce i usiłuje zrzucić paprotkę. Sześciotygodniowy szary niszczyciel o rewelacyjnie miękkich łapkach.

Skok z ramienia na łóżko udał się bezbłędnie. Chyba mam małą atletkę. Wystawię ją w jakimś konkursie na potęgę skoku, albo co.

Poo zniknęła pod biurkiem, a ja tak sobie myślę, że właściwie wakacje, opisać wakacje wypadałoby. Ale co zrobić, kiedy smaku i zapachu morza nie da się przelać na ekran monitora. Marne próby. Zresztą tyle dzieje się na bieżąco, że po prostu szkoda gadać. Chociażby zbliża się Wielkie Pakowanie. Intensywna selekcja i musztra przeprowadzona na niewinnych książkach. Bo jak tu wziąć wszystko, no jak?

Taki ekwipunek Poojy też sporo zajmuje, nie oszukujmy się. Że już nie wspomnę o tym, że telefon do weterynarza w Krakowie trzeba gdzieś zapisać, coby się nie zgubił zbyt szybko.

Chociaż po co się martwić. Może Poo zdąży do środy się utopić w przepastnych zbiorach kurzu zgromadzonych przez pokolenia za łóżkiem ecia. Biedna Poo, jeszcze gotowa nabawić się alergii.

kecia mama.

i feel just like a child

2006-08-18T15:33:00.000+02:00

Niña roja wybywa. Kierunek: polskie morze. Planowany powrót: kiedyś. Planowane zajęcia: długie, upojne, zmyslowe nic-nie-robienie.

I bynajmniej nie jestem pewna, czy wszystko spakowałam. Co ja plotę, na pewno nie wszystko spakowałam. Takie cuda sie nie zdarzają. Nawet zreformowanym eciom pędzącym 90 km/h w czerwonym Punto z kokieteryjnym L na dachu. Niech mnie ktoś pochwali. No niech mnie pochwali, bo duma mnie rozpiera i unosi do sufitu.

Ale żeby nie było. Moje życie się komplikuje. Robię się coraz bardziej wymagająca. Burżuj straszny, auta jej się zachciało. Auta! Czy ja nie mogę mieć jakichś skromniejszych zachcianek? Koń, auto, dyskografia Toma Waitsa, wszystkie książki, o których myślę. Ostatnie dwa oczywiście najbardziej prawdopodobne, pierwsze najmniej, bo Rodzica i Nasz Dziennik nie wykazują zainteresowania. Z auta też się śmieją, ale tak jakby... z namysłem i aprobatą?

Zresztą co ja plotę. Od dawno wiadomo, że wygram na loterii, kupię los i będę do końca życia wozić się nad problemami i puszczać kółka dymu z cygara. A co!

ecio bon voyage.

bo wszystko kręci się wokół literatury

2006-08-15T18:37:00.000+02:00

Zaprosiłabym Fuentesa na krótką rozmowę, bo w końcu wypadałoby wyjaśnić kilka drażliwych kwestii związanych z niejaką Laurą. Zresztą z Orlandem i Jorge takoż. (Ach z Jorge liżącym w efekcie posadzkę kościoła gdzieś na Lanzarote.). Przepytała paskudnego Elizondo, bo to co robi z człowieczą głową Farebeuf woła o pomstę do nieba (ale jak rozkoszne, jak rozkoszne, bo w końcu granica pomiędzy torturą i orgazmem jest, a milcz żesz, do cholery, niech czytają jak chcą, ale ani słowa, bo potem będzie na ciebie. Nie każdy chce marmurowego blatu, lustra, obrazu, tak, z renesansu, leng cz’y, gwiazdy morskiej i wziernika nr 16 Collina do małych kateterów. Zwłaszcza z zaskoczenia.).

Zamieniłabym takoż kilka słów z Wilde'em. Nie, nie zamieniłabyś, mała kłamczuszko. Bałabyś się odezwać, cięte riposty i paradoksy to nie jest twoja mocna strona, więc po co się ośmieszać. Siedziałabyś w kącie i słuchała. Słuchała, słuchała...

Ale Cortazar! Ale Cortazar. Z nim by się udało. Nie, on, też nie. Z bogami się nie rozmawia, nie uskutecznia materialnej desakralizacji, tak samo jak nie chwali się im, że zdobyło się już (w końcu!) większą część ich bibliografii.

To może z Gombrowiczem? Haha. Może jak w końcu będziesz wiedzieć więcej o filozofii i literaturze, dziewczynko.

Tymczasem wydawaj fortunę, równocześnie jej nie posiadając, na dokształcanie się literackie, a jakże i nie brnij dalej w setki ludzi, z którymi strach rozmawiać.

ecia z sondą oftalmologiczną

PS. Za to Żeromskiemu bym na pewno nawtykała! A co!

e. z s. o. (wersja zacietrzewiona)

old shoes and picture postcards!

2006-08-09T19:03:00.000+02:00

Czytam to, co napisałam tak całkiem niedawno i myślę- boże, o ilu wspaniałych rzeczach zapomniałam opowiedzieć. Chociażby o podświetlonej chmurze wyglądającej jak wierzgający koń. Chociażby. Ale nie będziemy się cofać, bo i po co, w końcu nawet teraz dzieje się tyle ciekawych rzeczy, że aż strach.

Herbiś wyciągnęła mnie na obiad. Bynajmniej za mnie nie zapłaciła, ale nic to. W końcu życie jest okrutne, a curacao smaczne. No dobrze, ale o prawdach oczywistych nie będziemy pisać, bo i po co marnować na takie błahe sprawy drogocenne przestrzenie Internetu. Trzeba oszczędzać swój mały świat o ograniczonej pojemności.

Wracając do mojego życia pełnego pasji i alkoholi. Czy widział ktoś może jakiś przyzwoity stojak na wino? Od razu zastrzegam, że te z Castoramy odpadają, bo tak. I widział ktoś może, żeby w wieku dziewiętnastu lat kupować w osiedlowym markecie kredki świecowe i pudełko plasteliny. Wszystko po to, żeby w efekcie mieć brudne ręce i miękkie okruszki za dekoltem? No widział ktoś? Widział?

I jeszcze pomstuję, bo instruktor (?) wprowadził mnie w błąd i w efekcie nie jestem umówiona na jazdy. Cios poniżej pasa! (Powiedziało ecio nieszczerze, w duchu ciesząc się ze swojego szczęścia).

I z telefonem zaczynam się zżywać. Wydaje się nawet sympatyczny, a wymyślanie ludziom opisów w kontaktach to wspaniała rozrywka. Tak, z tych z górnej półki.

ecio kreatywne i manualne

bo kraków znaczy szczęście, nie wiedziałaś?

2006-08-07T19:03:00.000+02:00

Boże, jak tam jest pięknie, powiedział eć wyłaniając się zza krakowskiego zakrętu. Boże jak tam jest pięknie! Powiedział i zamilkł zażenowany brakiem słów lepszych niż pochodne piękna. Cóż, w końcu słowa to bardzo mało, nieprawdaż, drogi Czytelniku? Tak swoją drogą, czy słowo Czytelnik nie wydaje Ci się pretensjonalne. Może trochę. Może ciut. Cóż, taki kaprys.

Wiesz może, że można się zgubić na przestrzeni dwóch ulic, a na dodatek mając za pomocnika mapę? Wiesz, że w centrum Krakowa też jest ohydna ulica godna katowickiej 3go Maja, tam gdzie ludzie nie mają zębów, a sikanie po samochodach jest na porządku dziennym?

Ale i tak jest pięknie. Bo indeksy są zielone. Bo spódnice. Buty z cekinami i komórka. Zabawnie brzmi- ecio z komórką. Bardzo zabawnie i bardzo statecznie.

Pewnie też nie wiesz, że stojąc w kolejce można załatwiać lokatorów do burżujskiego mieszkania na Ruczaju (z zieloną kuchnią! Z zieloną! – cóż poradzę, taka obsesja)? Jasne, że nie wiesz. Tak samo jak tego, że Madź wsadził sobie pieprz w oko, tym samym udowadniając, że meksykańskie jedzenie bywa niebezpieczne, co nie zmienia faktu, że tak proste do robienia, że aż wstyd je kupować w knajpie.

A wiesz, że lejki są nie do kupienia, a ecia zalicza powrót do kadzidełek? Że chyba ojciec jest z eci dumny, bo kasa sypie i sympatią pała, nawet ponoć się ecią w pracy chwali. Bo wiecie, koledzy, moja córka, tak, moja, na UJ, tak, na UJ, na DWA kierunki. Nie, wcale nie czuję się jak nowy gadżet, komputer pentium VII, tak po prostu wspominam zdziwienia ostatnich dni. Chociaż może się czepiam. Może. (wzruszenie ramion).

Co nie zmienia faktu, że jest tak cudownie pięknie, że aż mnie strach ogarnia co będzie dalej.

ecio zakochane w życiu!

los auotonautos divinos de la cosmopista

2006-07-24T20:56:00.000+02:00

Nie skomentuję. Nawet słowem nie wspomnę. Powiem tylko, że mam zadanie z hiszpańskiego i w dalszym ciągu nie wiem co znaczy feliz, verlo jest nie do końca jasne, a letras de tangos y la puso textos kryją w sobie niezbadane połady niezbadania. Zreszta w przeciwieństwie do ukochanego concha peluda y pija colorada. Pisane z pamięci i pewnie błędnie, ale liczy się klimat (pstryka palcami), tak, moi państwo klimat!

I żeby była jasność słówek nie trzeba wam sprawdzać. Ich sens jest równie niezbadany dla autora co dla was, więc wszelkie podteksty i aluzje byłyby niewskazane i niezamierzone. Tyle tytułem wyjaśnień, które pewnie i tak co niektórych w nadmiarze spragnionych wiedzy nie przekonają, ale przeciez to już nie mój problem. Odbiór, tak, za odbiór nie odpowiadam. A analizy uczcie się gdzie indziej.

Słońce pali ulice miasta. Zabija płytki chodnika i wysusza na proch zagubione ziarenka piasku. Ja tymczasem dzielnie prę na hiszpański, pracuję, nie robię zadań, mimo że bardzo sie staram, spalam się na słońcu i potem nie potrafię siedzieć, ale przecież trzeba cierpieć, by być murzynem, drodzy rasiści.

I jeszcze poczułam powołanie do podstaw matematyki. Pierwiastki, potegi, kwadrat sumy i różnicy, ach, słodka długości okręgu i bezczelnie doskonałe w swej okrogłości pole koła!

Kochani, pojechałabym na wakacje, zamieszkała w Krakowie i kupiła konia. Chyba nie jestem aż tak wymagającym człowiek, nieprawdaż?

ecio z niepoetycko obolałą dupą

me gusta la noche

2006-07-08T14:08:00.000+02:00

Ależ nie, ależ nie, nie będzie ani słowa o polityce. Może tylko pośmieję się do was zza ekranu ciekłokrystalicznego monitora i naprawdę nic poza tym. Bo mnie na dobra sprawę polski światek polityczny w ogóle nie interesuje. Dużo ciekawsza jest odmiana wspaniale brzmiących hiszpańskich czasowników nieregularnych, których, ponoć, jest tylko dwadzieścia, i nasz prześmieszny lektor o ruchach stereotypowego Hiszpana, cytujący od czasu do czasu Gombrowicza i każąc przetłumaczyć pierwszą księge Pana Tadeusza, tak, z zachowaniem trzynastozgłoskowca.

Wspominałam wam, nie, nie wspominałam, zbytnia kokieteria, biorąc pod uwagę, że notki nie pisałam od wieków. A więc, nie wspominałam. Na kursie mamy (my, czyli ecio i Madź) zjawiskowy przekrój. Była wuefistka (ale się zmyła), jest tłumaczka języka francuskiego (zduszony chichot), jeden zawieszony przedstawiciel płci męskiej ( i jeszcze jeden, ale to nikt nie wie, czy on tam był po coś, czy niekoniecznie. Wiem, że niejasne, dla mnie tez niejasne :P), jest fanka telenowel brazylijskich i seriali (ale nie tych lecących na 1 i 2, żeby była jasność), itd, etc.

I jest jeszcze straszne miasto, przerażające Katowice z brzydkimi ludźmi na ulicach, z któryc połowa wygląda na nożowników, a druga połowa przemyka niezauważana unikając dostania w hostię.

Ale za to jest Światowid i karnet wakacyjny, jest Pizza Hut, jest herbaciarnia, w której można kupić wszystko, łącznie z piękną bombillą (ach, żegnaj wypłato! żegnaj!).

I tylko szlag by trafił tych złych ludzi, co mi Agusia do Mysłowic wysłali. Ale bez obaw, nadejdzie czas zemsty i sprawiedliwość społeczna wyrówna nasze krzywdy!

ecio roztopione i rozsmarowane na krześle

2006-06-17T11:17:00.000+02:00

Jeszcze nie rzuciłam pracy, chodzę dzielnie i nie spóźniam się. No dobrze, raz o jakies dziesięc minut, ale to przecież nic, przynajmniej jak na mnie. W wolnych chwilach pomiedzy rozkładaniem do segregatorów światów wiedzy dla księgowych a układaniem różowych i żółtych faktur w tajemniczym porządku, dzwonię do Anglii, a potem służę za tłumacza szef-pan Parker, pan Parker-szef. Cóż, przynajmniej czuję, że robię coś pożytecznego. I przestałam się bać telefonów, bo nie miałam szansy zdążyć się przestraszyć.Brzmi nieprawdopodobnie nawet dla mnie.

Wcinam truskawki, oddaję krew i prawie mdleję, co jest zadziwiająco nowym doświadczeniem, chodzę na Bollywood, wcinam czekoladę w trakcie trailerów i nie potrafię się nadziwić, że tak mało ludzi przychodzi do kina. Po prostu nieprzyzwoite, ohydni zboczeńcy zamknięci w domach i nie doceniający bolly!

Chcę morza. Chcę tańczyć. Chcę mieć piasek w butach i wiatr we włosach, jakkolwiek kiczowato to brzmi. I koni. Tak, jak dostanę pierwszą w życiu wypłatę to umówię się na jazdy, ot co!

Wasze ecio trochę rozbite brakiem krwi i nadmiarem słońca ;)

2006-06-05T20:52:00.000+02:00

Nie chce mi się pisać i, jak mi się zdaje, piszę jeszcze gorzej niż zazwyczaj. Ale przynajmniej rozpoznaję rodzaje tapet, wiem co to jest flizelina i żakard, obśmiewam klientów i poznaję ludzi o francuskich nazwiskach. A to wszystko za sprawą niewielkiej filmy gdzieś hen na południu kraju.

W wolnym czasie wpadam do Łodzi ignorując perspektywę spędzenia 7 godzin w autobusie i przebywania przez kolejnych kilka godzin w tym samym mieście co, zresztą nieważne, i tak wszyscy wiedzą, nie będziemy przegadywać inteligencji czytelników, niech się wykażą.

I jeszcze szykuję mojemu miastu nielichą katastrofę, chcąc dowiedzieć się który z pedałów to gaz, a który hamulec i sprzęgło, i łudząc się, że uda mi się zapamiętać te nauki drogowe. W tym miejscu, drogi czytelniku, winnyś usłyszeć w swej boskiej wyobraźni zgorzkniały śmiech starego cynika, i jakkolwiek pisanie o sobie jako o zgorzkaniałym, boże chroń, cyniku jest pewnego rodzaju pozą, my nie będziemy się tym przejmować. Z nihilistą czuję się jakoś bardziej zżyta. Ale cicho już, drogie dziecko, utul się samo i napij wina, bo zaczynasz pisać od rzeczy. Jakby to była jakaś rewelacja.

A wrzesień będzie ciepły. Będzie ciepły i pełen polskiego morza i piasku w butach.

Tyle chciałam, i wbrew pozorom to nie jest melancholia, tylko jedna z wielku masek wykorzystana na potrzeby wieczoru,

ecio pisane zamaszysto i z nonszalancją, a co!

let the cool goddess rust away

2006-05-30T12:17:00.000+02:00

Piję kawę za kawą. O dziwo czarną i bez cukru i nie jestem pewna ile ta sytuacja ma wspólnego z tym, że w domu nie ma ani mleka ani białej śmierci.

Umawiam się na filmy. Bywam sama w dużych kinach z skrupulatnościa wyłuskując żółty fotel, mimo że nie jest na środku i przekrzywia ekran.

Słucham muzyki, której nie słyszałam od miesięcy, przypominając sobie, że istnieje coś poza Devendrą i Sufjanem. Zaskakujące, że zawodzenie Clap your hands and say yeah i szaleństwa Unicorns bawią nieustannie.

Chodzę do empiku, wyłuskuję ostatnie pieniądze i kupuję książki, mimo że mam ochotę na komiks. Nawet wypatrzyłam kilka na allegro, ale jak już wspomniałam zdążyłam lekkomyślnie wydać pieniądze na coś innego. Książek kupiłam tyle co nigdy. Gombrowicz, Cortazar, Marquez, Orwell, żyć nie umierać.

Odkrywam pisarzy, których powinnam znać już dawno temu i zapisuję notes cytatami z Borgesa i nerwowo przetrząsam półki w księgarni w poszukiwaniu książek, znajdując aż jedną, na dodatek nieprzyzwoicie cienką.

Nie pisuję notek, mimo nadmiaru czasu za co niektórzy mnie ganią. I bardzo dobrze, bo trzeba mobilizowac nieruchawy element społeczny, który o dziwo zaczyna pracę i ma zamiar ów fakt ukrywać przed własnym ojcem, żeby, broń boże, sobie nie pomyślał, że to jego zasługa. Niedoczekanie!

I przestaję się interesować polityką. Nie czytam Naszego dziennika, strona Radia Maryja nie widziała mnie od tygodnia. Jedyne, co do mnie dotarło to, że Czarnogóra staje się Czarnogórą, która byłaby dobrym miekscem na wakacje, że Białoruś trzyma stały poziom, że Uganda jest strasznym miejscem z powodu pewnego Boga Ojca, że Alvaro Uribe, że Tamilskie Tygrysy i Timor Wschodni.

Kawa powoli się kończy, a ja czekam z utęsknieniem na Dzień Dziecka.

ecio z kofeiną

young for eternity

2006-05-20T20:45:00.000+02:00

Żyję!

Jakimś cudem udało mi się przeżyć. Jestem cała i w jednym kawałku. Jedyny defekt mojej aktualnej sytuacji składa się z matki postulującej wyniesienie śmieci. Ale dotłoria nie z takich opałów ecio wychodził w całości!

Nie pozabijałyśmy się. Nie było wojny o łazienkę. Ani o lustro. Na zakupy chodziłyśmy bladym świtem, a spałysmy w Murzyńskiej Chacie.

I ja wstawałam Rano, totalnie i zupełnie Wcześnie. Jeju, czuję się nieswojo... mam nadzieję, że mi to nie zostanie. Bo kto mnie będzie chciał z takim defektem?

Jeden wniosek pesymistyczny: o zmywanie to będzie wojna. Ale z góry zastrzegam, że ci co gotują nie bawią się w płyny pieniące i zlewozmywaki. I koniec gadki, chyba że chcecie się same żywić!

A wiecie, że matury mi się skończyły? Musze znaleźć na szybko jakiś cel w życiu,, bo zaczynam się źle czuć bez obowiązków. Chyba się zapiszę na prawo jazdy. (Gińcie ulice)(Gińcie piesi)(Gińcie wszyscy, co mi na drodze staną!)

O mój boże, przecież ja będę strasznym kierowcą.

wasze ecio pełne wiary w siebie i jak zwykle poszukujące celu w życiu

testament mój i inne opowiadania

2006-05-12T19:38:00.000+02:00

Proszę państwa, ogłaszamy (my eć), że nas nie ma. I nie będzie przez czas najbliższy, jako że udajemy się do jaskini smoka, potwora, groźnego Agata zwanego okazjonalnie Czarnowlosą Wiedźmą. Jak przeżyjemy. Stop, wróć. Jeśli przeżyjemy to opowiemy, jak nie- obiecujemy dać znak z zaświatów. Przynajmniej obiecujemy się postarać.

A skoro już jesteśmy przy naszej śmierci to czas najwyższy na testament.

My, eć, będąc zdrowym na umyśle eciem, świadomym swego liberalizmu i tego, że Wildstein jest masonem... e, znowu coś nie tak, cholera. Może przejdźmy do tego, co komu i dlaczego.

1. Niejakiemu Madziowi zapisujemy niniejszym stary i zużyty sprzęt jeździecki w celu sprzedania na jakimś pchlim targu. Wyjątek stanowi palcat, do którego prawa rości sobie niejaki Herbert Uzurpator.

2. Niejakiemu Gagatowi zapisujemy atlas geograficzny, taki sam, jak ma w domu. I jeszcze starego kaktusa.

3. Niejakiemu Herertowi zapisujemy książkę do analiz z polskiego z kluczem pewnej pani profesor. Pod warunkiem, że poprawi ocenę z odpowiedzi z polskiego w terminie 5 dni od mojej śmierci. Oczywiście 5 dni roboczych.

4. Wykonawcą niniejszego testamentu, a zarazem spadkobiercą pozostalych klamotów mianujemy umiłowanego Agula, który nadal boi się naszej, eciów, niewierności. I zarazem prosi się Agula, żeby w rzeczach ecia nie robił porządku. Powtarzam- nie robił.

Świadomi tego, co napisaliśmy podpisujemy się poniżej:

xxx, znany jako ecio, eć, eciek, eciu, elistir, ruda i co tam jeszcze mama miała.

pa!

podsumowując

2006-05-10T14:55:00.000+02:00

Moi drodzy, przychodzi taki czas w życiu, że trzeba co nieco podsumować, zsumować i podkreślić grubą czerwoną kreską, aby świat nam się nie poprzewracał zbytnio. A więc idąc za tym zjawiskowym trendem postanowiłam podsumować okres matur pisemnych. Moich matur pisemnych, żeby była jasność :P

Arkusze prowadzą politykę, za przeproszeniem, Reader's Digest. Tu naklej, tam przyklej, odklej, wypełnij i zakoduj. Dobrze, że nie każą osyłac niczego w kopertach zwrotnych TAK i NIE. TAK znaczyłoby- prosze uprzejmie o sprawdzenie matury, NIE natomiast- mogą sobie państwo odpuścić, bo i tak nie zdam. Koperty NIE powinny być dodatkowo opatrzone małym wyraźnym druczkiem- 'na własną odpowiedzialność rezygnujesz z prezentu-niespodzianki'- w postaci świadectwa maturalnego, a jakże.

Kolejny aspekt podsumowania wiąże się z czymś o czym już wspominałam nie raz, nie dwa (a może i raz). Mianowicie mitologizacji matury :P Niech mi ktoś jeszcze powiem, że to przełom w życiu, najwazniejszy egzamin to śmiechem wybuchnę w twarz. Jego twarz, bo moją nazbyt szanuję.

(Tak swoją drogą, czy ktoś się orientuje, czy kolory naklejek na każdym przedmiocie są inne? Na wosie były żółte, ale reszty nie pamiętam, chyba czerwony i niebieski ;))

Kończąc niniejsze podsumowanie chciałabym serdecznie i z calego serca pozdrowić wyszystkich tych, którzy maturę będą zdawać za panowania jaśnie oświeconego kniazia Romana. Powodzenia we wkuwaniu KKK :evillol:

Wasze ecio rozleniwione jak nigdy

2006-05-06T10:47:00.000+02:00

Nie będzie ani słowa o polityce. Ani jednego. No może poza linijką grobowej ciszy:
...........................................................................................
Matura to śmieszna impreza. Obrosłe to mitem, nieruchawe i męczące. Rodzina szaleje, ciotki dzwonią jak poszło. Paranoja.

A mi się tak zwyczajnie chce spać :P

A przeprowadzka się zbliża. Ha! To będzie piękny okres...

I jeszcze muszę pochwalić Herbercika. Kochana jest, wiecie? ;)

Wasze ecio, piszące krótko, jako że samo pozbawiło się możliwości pomstowania na sytuację polityczną kraju

marynara i fryzura

2006-05-03T09:31:00.000+02:00

Po tytule można wiele sie domyślić, co nie? :P

Gdyby nie te paskudne ciuchy byłoby łatwiej.

Ale poczesać się nie poczeszę!

O!

To będzie mój bunt przeciwko sprawdzaniu wiedzy! Ha! Zostanę nonkonformistą i pójdę z sianem na głowie w okrutny świat. Wiwat niezależność i awangarda! (byle nie krakowska, byle nie, żadnej awangardy na maturze, błagam! Gombrowicza, Mickiewicza, Wyspiańskiego, Herberta, Różewicza, Grochowiaka, Słowackiego, Barańczaka, cokolwiek kolwiek kolwiek...)(no dobra, da się przeżyć, ale proszę nie robić mi takich niespodzianek, ja chcę dostać przyjazny arkusz! [siły wyższe czytające tego bloga są proszone o potraktowanie tej prośby oficjalnie i z należytą powagą właściwą siłom wyższym zatroskanym o byt i komfort psychiczny eciów])

I jeszcze, żeby pozytywistów nie było. (do sił wyższych-jw)

Sądzicie, że powinnam związać, czy rozpuścić włosy?

ecio z wczorajszym warkoczem

i look to my eskimo friend

2006-04-25T20:01:00.000+02:00

Wiosna, wiosna, wiosna! Pachnie, świeci, się zieleni. Trawa. Drzewa. Ach!

A wiosną - niechaj wiosnę, nie Polskę zobaczę?

Kiedy ja nie potrafię. Nie potrafię, Patrzę na listek i się nie zachwycam. Widzę kaczki na jeziorku i się nie zachwycam. No nie zachwyca mnie. Bo tak.

Już pomijając to, że za częste używanie słowa kaczka może w końcu na mnie jakieś nieszczęście sprowadzić. Może wymyślić jakieś inne określenie, tak dla niepoznaki? Może cyranka.

Bo przecież: kto podniesie rękę na władzę niech wie, iż władza mu tę rękę odrąbie.

No ale koniec tego, nie bądźmy złośliwi, bo to niezdrowe na żołądek.

Zapytacie się pewnie (albo i nie) co w takim wypadku tytuł ma do całości. A ja wam powiem, że nic. Przekornie tak. Bez sensu i bez związku.

No może poza tym, ze ja bym jak zwyklę zimę chciała.

Tymczasem do swidania my friends, bądźmy dzielni to przetrwamy.

ecio.

wake up, little sparrow

2006-04-17T18:27:00.000+02:00

Chciałabym być księciem Monako. Nie dość, że Rosjanie nawiązują z tobą stosunki dyplomatyczne to jeszcze psim zaprzęgiem możesz pojeździć (na biegun, na biegun!). To by było życie...!

I jeszcze to: Nie mam przyjaciół tylko poddanych, którzy mówią do mnie: Wasza Wysokość. Po prostu miodzio :lol:

Dobrze, teraz poważniej. Narysowąłam Herberta, wygląda jakby miała ze czterdzieści lat, ale ci. Zawsze jakieś przerwanie niemocy twórczej. Konie mnie ciągną. Bo wiecie, ten ze ściany to z wyrzutem patrzy, nikt nie lubi mieć przezroczystego zadu i biegać bez jednej nogi (urwanej w kopycie)

Wielkanocny Nasz Dziennik to zjawisko jedyne w swoim rodzaju. Ale na razie nic nie mówię, jak przebrnę przez całość to opowiem. Bo na razie to tylko dwa wywiady załatwiłam. A tu jeszcze pan zjawiskowy ksiądz profesorBartnik czeka. I Jan Maria Jackowski. I wywiad z Lepperem.To dopiero będzie miód na moją masońską duszę zdeprawowanego liberała i ateisty.

No bo przecież Myśl Jest Bronią.

A wiecie, że swoje cierpienie można oddać w intencji potrzebującej ojczyzny i jeszcze bardziej potrzebującego Radia Maryja? I że liberalizm można zestawiać z komunizmem jeśli chodzi o skutki dla wiary i kościoła?

Och, ja wstrętny zdeprawowany liberał. Esencja zepsucia przesladująca kościół.

Wasze dobite polityką w czasie świąt, ecio

njusy i devendra szaleje

2006-04-10T16:44:00.000+02:00

No tak. Ciekawy był to dzień zaiste oj zaiste :lol:

Urwanie głowy, żądza mordu (złyyy eć, złyyy :lol:), łeb jak szalony sen cukiernika. No wiecie, takie tam :P

I njus dnia: łaszywy pan stop przeprowadzał dzieci przez ulicę.

A ecie w dalszym ciągu są mistrzami samochodowej akrobatyki. Bo zdobycie plakatu z boskimi-męskimi-cudownymi-zjawiskowymi hokeistami bywa czasem trudne. Ale nie aż tak, jak zamykanie tylnych drzwi samochodu z przednigo fotela. I w tym miejscu chciałabym bardzo serdecznie pozdrowić Madzia :P

I chcę być w końcu long haired child! I mieć muzyki tyle ile chcę! I filmów ile chcę! W ogóle niech mi ktoś kupi dzieła wszystkie tych moich paru literackich idoli. Tego naprawdę nie będzie dużo. Naprawdę! (Ewentualne zgłoszenia prosimy przesyłać na adres: elistirMAŁPAinteria.pl albo wystosowywać pod numerem gg: 6936034. Czekam tylko i wyłącznie na poważne propozycje :P Małżeńskie też mogą być, jak się komuś nudzi)

A wiecie, że za miesiąc będę po pisemnych?

:lol:

:lol: :lol: :lol:

wasze ecio z sardonicznym śmiechem na pożegnanie, plucie i łapanie

2006-04-01T10:13:00.000+02:00

Dobry państwu.

Państwo jeszcze śpią? Nieladnie. Bo państwo powinny się stawić u wrót lightindarka już wieki temu, żeby dotknąć boskiej struktury nowej notki. Hahaha!

Jestem pewna studiów. Tak na grób i mogiłę, amen w pacierzu.

Zagadka: czy to, że na ulicy Gołębiej doktorzy prezentujący dwa z czterech kierunków nazywają się: Puchalska i Gruchała to tylko wymysł chorej imaginacji autora, czyli mnie, bo że ja to autor to wszyscy wiedzą chyba że są głupi, czy też może szalony świat tak to sobie samodzielnie ułożył bez jakiejkolwiek pomocy autora, czyli mnie?

Zgadujta :P

Wnioski by Kraków:
1. poloniści i komputer to bywa sajgon, ale jak ich się przyciśnie to nawet z hasłem do Windowsa sobie poradzą
2. nie było szanownej pani z wąsem... więc może jej się odwidzi moja komparatystyka... :P
3. deszcz, bieg po Poselskiej (Poselskiej z Taco, na którą to wiadomość zareagowała poprawnie tylko towarzszka Dziorma, bo z Agatem to już gorzej, przecież ona wszystko wie :P), popsuty parasol, bieg w deszczu, w deszczu bieg, kałuże i oberwanie chmury nad Wisłą równa się zakatarzony, zasmarkany, bolącogardłowy (więc nie mówi a pisze :P) biedny biedniutki eć

Kończę, bo mi chusteczki wyszły.

ecio, już jedną nogą w Krakowie

did i ever tell you i'm in love with kraków

2006-03-25T21:31:00.000+01:00

Kocham! Wspaniały! Cudowny! Zjawiskowy! Rozkopany jak cholera jasna szlag w mordę trafi i oblepiony plakatami złaaa!

Kto zgadnie co to za miasto?

Gołebia zerkana ciut ciut i trochę z takim fajnym zakrętem. Nikt nie chciał ze mną tam pobiec, a fe ludzie, nie ma co.

Jadę do Pragi, wiecie. Rodzina mnie, o dziwo, kocha i stawia warunek samotny i pojedynczy: eciu, dziecko drogie i piękne, posprzataj pokój. Żyć nie umierać :D

I wszystko samo się robi, dzieje się gładko i maślano. Nawet dwa ciasta matka upiekła. I salami jest w lodówce (zeżarte do połowy, ale ja je widzę jako szklankę do połowy pełną, a co sobie będę żałować!)

Tylko ta matura. Ona jakoś tak sama nie chce, ale i tak jest pięknie. Bo Waits, bo bezy, bo spektakle teatralne, bo świat.

ecio jak zwykle bosko nieskładnie rozgadane

i tak i nie

2006-03-17T20:42:00.000+01:00

Nie będzie pesymistycznie! Postanawiam, że nie będzie! Mimo, ze GKS przech chwilą przegrał w karnych, a mnie nie było na meczu. I mimo, że z wściekłości prawie rozwaliłam kanapę. Dupadupadupa.

Bo mimo wszystko to był piękny dzień. Konkursy sprawdzające ludzkie obycie z kulturą mogą być śmieszne, zwłaszcza gdy znienawidzona członkini żiri nie potrafi wyłączyć głosu w komórce. Cudowna kompromitacja, łahaha :P

I eć zna podstawowe kroki samby i walca angielskiego. Trudne to to niby nie jest, ale uskutecznić synchronizację a Agatem, będąc równoczesnie na zmianę kobieta i mężczyzną, jest trudno, oj diabelnie trudno.

Poza tym, tak bezczelnie wracając do GKSu, to niedziela będzie nasza. Rozgromimy Krakusów. A potem znowu mistrz, bo przeciez nie może być inaczej!

Postanowienie na studia numer jeden: wyczaić, które autobusy/tramwaje/czy co tam jest w tym Krakowie jeżdżą pod lodowisko Cracovii.

Bo w końcu trzeba coś robić na studiach, nie? :P

Wasze ecio pełne wiary jak nigdy i jak zawsze